Gewoon op straat

‘De meeste verhalen liggen gewoon op straat. Je moet alleen goed kijken en luisteren.’ Met die gedachte in het achterhoofd stapte ik voor het begin van de pandemie wel eens in mijn auto om naar het Kaufhof in Aken te rijden – ook wanneer ik niets nodig had. Het was een ideale plek om columns te sprokkelen: iemand sprak me aan om iets te vragen, ik ving gesprekken op tussen winkelende vriendinnen of tussen verkoopsters, er gebeurde iets in het pashokje of aan de kassa, – kortom, altijd maakte ik wel iets mee waarover ik kon schrijven. Mijn kinderen en kleinkinderen zijn ook een bron van inspiratie, maar vinden het niet fijn ‘gebruikt’ te worden. Mijn man heeft daar gelukkig geen problemen mee. Ergens een lekker stukje taart of een ijsje eten kon eveneens tot een column leiden. Ofwel bracht het gesprek met diegene met wie ik aan een tafeltje zat me op een idee, ofwel luistervinkte ik bij de buren. 

Sinds de eerste lockdown zijn toevallige ontmoetingen zeldzaam geworden. Ik heb ze dan ook deerlijk gemist. Slechts voor het hoogstnodige de deur uit mogen of pas na afspraak ergens kunnen binnengaan, best alleen en ook nog met een mondmasker op, zorgt voor bedroevend weinig interactie. Op den duur kreeg ik zelfs het onbehaaglijke gevoel dat het sociale deel van mijn hersenen verschrompelde. Of toch nog weinig oplichtte. Als robotten liepen we op veilige afstand van elkaar door de straten en de winkels om uiterst doelgericht onze spullen te gaan kopen. Uitgebreid kijken, vergelijken, passen, twijfelen of een voorbijganger aanspreken was er niet meer bij. Samen met het teloorgaan van die toevallige contacten leek ook mijn creativiteit te verminderen. 

Vandaag, al surfend op het internet, las ik dat Lea, een als rollator vermomde robot, de gebruiker niet alleen helpt en beschermt bij het lopen, maar ook stimuleert om lichamelijk actief te blijven. Met oefeningen en met dansen. Voor het eerst sinds lange tijd begon het creatieve gedeelte van mijn hersenen weer op te lichten: een robot die zich vermomt als rollator en met je begint te dansen. Waar en wanneer zou ze dat doen? Als ze er zelf zin in heeft of op commando? Ik zag het al helemaal voor me: allemaal negentigjarigen, mannen en vrouwen, dansend met hun rollator, gewoon op straat. Ineens heb ik zelfs stof genoeg voor een vervolgverhaal. 

13 gedachtes over “Gewoon op straat

  1. Fernant zegt:

    Hoi
    Na jouw verhaal begin ik me af te vragen of mijn stofzuiger misschien ook iets van een robot heeft. Maar ik heb vooral ‘na’ het stofzuigen zin om te dansen. Wat denk je? Robot?

    Geliked door 1 persoon

  2. Cornelia zegt:

    Met veel belangstelling heb ik deze column gelezen en ik heb eerst eens gegoogeld op “ Lea, de zorgrobot “. Heel interessant en ik heb naar filmpjes gekeken waar Lea de zorgrobot actief is.
    Het bleek dat Parkinson patiënten veel zelfstandiger konden bewegen. Dat is natuurlijk een positieve ontwikkeling want hoe zelfstandiger je als gehandicapte kunt functioneren hoe fijner het is.
    Dat weet ik maar al te goed; na een auto-ongeluk hield ik een blijvende handicap over. Een wandelstok, orthopedische schoenen en een rollator zijn nodig voor mijn zelfstandigheid.
    De laatste jaren zijn er geweldige ontwikkelingen op het gebied van zorg-hulpmiddelen en is er veel meer dan vroeger mogelijk geworden voor zeer verschillende handicaps. Daar heb ik heel veel waardering voor.
    Maar met alle positieve zorgrobots moeten we nooit uit het oog verliezen dat de contacten van mens tot mens van levensbelang zijn.

    Geliked door 2 people

  3. Mooi onderwerp snijd je hier aan: het verschrompelen van je sociale brein, en hoe we inderdaad als robotten aan het verworden zijn door alle idiote maatregelen. Dat mensen nog steeds niet snappen dat dit ook (mede) het doel is, dat snap ik dan weer niet… Met ‘menselijke zorg’ heeft deze hele test- en prik- en robotsamenleving naar mijn idee in ieder geval weinig meer te maken. Gelukkig werkt jouw fantasie-brein nog uitstekend en grinnik ik even lekker mee met het beeld wat je schetst. Ik ben nu al benieuwd naar het vervolg… 😉

    Geliked door 1 persoon

  4. Heerlijk verhaal, en zo’n dansende rollator maakt ons voorland toch iets minder afschrikwekkend 😁. Alhoewel ik me heb voorgenomen dat als ik ooit op een dag loopondersteuning nodig zal hebben, ik het zo lang mogelijk bij twee sportieve wandelstokken ga houden. Ziet er een stuk vrolijker. Want net als ieder ander zal ook ik tegen dat het zover is, een grote weerstand hebben om aan de rollator te gaan.

    Geliked door 1 persoon

    • Ja, die aversie hebben er wel meer. Toen mijn moeder ziek was en er een nodig had, gebruikte ze die alleen binnenshuis. Niet gewoon op straat.
      Ik heb wel de indruk dat ze er hier in Duitsland sneller gebruik van maken. Heeft misschien ook te maken met het in de stad wonen. Héhé, alweer stof om over na te denken. Ik moet misschien ook eens aan de wandel 🙂 Hou je goed daarginder!

      Like

Reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.