Geen benul

Koorts waart rond in deze contreien. Voetbalkoorts. En ik ben er ook door aangestoken. België en Duitsland spelen allebei mee voor het Europees kampioenschap en ik krijg daar chauvinistische gevoelens van. Anders ben ik echt niet zo. Maar nu! België móet het beter doen dan Duitsland. Wat denken ze wel. Wij staan wel vóór op de wereldranglijst, dat ze dat maar goed in hun oren knopen.

Ik ben er al twee avonden echt voor gaan zitten. Kussens in de rug, voeten op de salontafel, drank en verschillende soorten inwerpselen bij de hand en top geconcentreerd offerde ik een paar uren lezen op voor het voetbal. Ik snap er wel geen barst van. Voetbal blijft Chinees voor mij. Ik heb nog altijd geen benul van wat buitenspel inhoudt en ik kan maar niet begrijpen wanneer of waarom er een hoekschop of een strafschop moet worden genomen. Gelukkig heb ik meestal na een paar minuten intens opletten toch al door welke ploeg naar welke kant speelt (ik durf het niet meer te vragen, voel me zo onnozel bij die ten hemel geslagen ogen). Sinds kort merk ik ook wanneer spelers agressief beginnen spelen of vertragingsmanoeuvres uitvoeren en dat zeg ik dan ook. Soms slaag ik er zelfs in op het gepaste moment een kreet van ergernis te slaken of mijn handen radeloos in de lucht te steken. Allemaal in de hoop dat ze hier thuis denken dat ik er inzicht in heb. Niet dat dat mijn reputatie al ten goede is gekomen, maar ik vind het toch het proberen waard.

Allez, riep mijn man maandagavond, ziet ge dat, die durven niet te lopen, die durven hunne nek niet uitsteken, en zie, ze vallen over hun eigen voeten. Hoe is het nu toch mogelijk? Tja, ik wist direct waar het aan lag. Het was hun haar. Veel te veel tijd gestoken in hun haar. Zo verzorgd als die jongens eruit zagen… Met zo´n kapsel ga je toch niet over het gras liggen rollen, laat staan dat je ermee gaat koppen of zoiets. Uren en uren moeten ze ervoor nodig hebben gehad. Uren die ze misschien toch beter op het oefenveld hadden doorgebracht.