Facebook en Sting

In het begin van dit jaar schreef ik dat ik een beetje genoeg had van alle nieuws dat de hele dag op ons afgevuurd wordt. Ik was oververzadigd en besloot de papieren Aachener Nachrichten niet meer in te kijken, mijn dagelijkse digitale uitgave van De Standaard op te zeggen en een abonnement te nemen op de papieren zaterdageditie. Dat voornemen heb ik ook uitgevoerd. Wat het nieuws betreft, bevalt me dat best. De actuele gebeurtenissen krijg ik zo ook wel  mee.
Wel vond ik het spijtig dat ik bepaalde columnisten niet meer kon volgen. Gelukkig had ik daar al rap iets op gevonden: Facebook. De meeste columnisten verwijzen immers via een link op hun Facebookpagina naar hun teksten. Kranten publiceren er hun pakkendste artikelen en veel journalisten en schrijvers ventileren er hun persoonlijke mening. Facebook biedt echt een schat aan informatie. Ik weet nu ook wie wanneer jarig is, feliciteer meer mensen dan ik ooit heb gedaan en vind heel veel leuk. Natuurlijk post ik ook af en toe zelf een foto, publiceer ik er mijn columns en hoop dat mensen mijn berichten ook liken.
Het probleem is nu dat ik te veel tijd verdoe op Facebook. ´s Ochtends even kijken,  ´s middags iets controleren en ´s avonds nog snel eens gluren. En dat voor een moeder en grootmoeder. Ik vrees dus dat ik een verslaving heb. Een zucht naar schermen. Eerst was ik verslaafd aan de digitale krant, tussendoor aan Candy Crush en nu aan Facebook. En dan mag ik het checken van mijn website en mails nog niet vergeten.

Vandaag las ik (digitaal) dat Sting in Vorst een concert gegeven heeft. Vijfenzestig is hij en naar het schijnt ziet hij er heel patent uit en is zijn conditie prima. Hij haalt nog alle hoge noten. Dat kan ik niet zeggen. Mijn conditie is beneden alle peil. Ik sport veel te weinig. Waarschijnlijk omdat ik zoveel naar die schermen tuur. Verder ben ik uit het koor gegaan. Ik krijg de hoge mi en fa er niet meer uit. Maar Sting doet dan ook aan yoga. Misschien moet ik die app die ik in januari al heb gedownload, Yoga met Evy, toch maar activeren?

Advertenties

Dokter Oetker en een boomgaard

Zij zit aan de keukentafel en is verdiept in een spelletje Candy Crush. In de keuken wast hij nog even zijn handen en snuit zijn neus zo hard dat ze vreest dat zijn hersenen er mee uit zullen komen. Zijn schoenen heeft hij aan de achterdeur uitgedaan.

“Je hebt weer gebakken. Iets met appels. Je bent verdorie helemaal verduitst. Ik dacht dat we gingen diëten? Is het die appeltaart met vlechtwerk, uit het bakboek van Dokter Oetker? Die ligt tenminste niet zo zwaar op mijn maag. Je hebt toch wel ons eigen fruit verwerkt? Want daar zie ik je nog voor aan, appels kopen terwijl er hier meer dan genoeg in de kelder liggen. Die rode met die witte sterretjes, die zijn perfect voor appelgebak. Niet te zoet en niet te zuur. Zeg, luister je wel?”
Verstoord kijkt ze op. Van timing heeft hij nog altijd geen benul. Zo zal ze level 235 nooit kunnen halen. Zie, daar heb je het al, ze moet opnieuw beginnen. Nog één combo had ze nodig en nu is het weer een hele tijd wachten op een nieuw leven.
“Ze zijn wel heel klein, die appels van jou. Weet je wel hoe lang ik ben bezig geweest? Twee en een halve kilo heb ik geschild en in vieren gedeeld! Moet je mijn handen eens zien, hier een snee, daar een snee en dan die randen onder mijn nagels. Dat duurt weer dágen vooraleer die terug zuiver zijn. En we zijn vanavond nog uitgenodigd. Ik hoor onze vrienden al lachen. Jij met je stomme fruitbomen ook. Fijn, hé, zo´n boomgaard. Juist niks moet je daar voor doen, nada, die bomen groeien vanzelf. Maar wie zit er achteraf weer met het werk? Voilà. En dan gaat meneer ook nog eens zeggen wélke appeltaart ik moet bakken. Dokter Oetker! Van Duits gesproken!”

Naast de oven staat het bakblik op een metalen rooster af te koelen. De slagroom is geklopt en het ijs heeft ze vijf minuten geleden uit de diepvriezer gehaald. Het gebak is nog niet aangesneden maar haar scherpste mes ligt al klaar…

2014-10-20 20.04.53

“Return to sender”

Soms is het leven een en al ontgoocheling. Dan lijkt het alsof er alleen verlies is. Verlies van familie en van zielsverwanten. Verlies van kennen en van kunnen.

Gelukkig gebeurt er soms ook iets positiefs. Zoals afgelopen zondag. Nee, eigenlijk moet ik bij zaterdag beginnen. We hadden de verjaardag van mijn schoonvader prettig gevierd en kwamen ´s avonds na een lange rit weer thuis. Ik opende mijn iPad om te kijken of er nieuwe berichten waren. Natuurlijk was het ook, en vooral, omdat ik snel nog Candy Crush wou spelen – maar zeggen dat je nog even je mailbox checkt, stuit hier precies toch op iets meer begrip. Tot level 165 ben ik al geraakt maar tot mijn grote ergernis lukt het me niet daar aan voorbij te komen. Voor de kenners: omdat ik consequent weiger die 89 cent te betalen die me meer levens en dus meer kans op winst beloven, probeer ik nu al weken steeds diezelfde stomme, blauwe ballen weg te spelen. Maar dit terzijde.
Zaterdag vond ik dus een bericht van mevrouw E. in mijn mailbox. Ze nodigde ons uit voor een feest op een, zo te lezen, erg leuke locatie. Een trouwfeest was het, met vooruitzicht op een lekker menu, met aperitief en hapjes en al. Het was zó spijtig dat noch ik, noch mijn man, de mevrouw die de uitnodiging had verstuurd ook maar een beetje kende. En even later vond ik het zó sneu dat die uitnodiging niet bij de juiste mensen was beland. Ik dacht, God weet hoe gepasseerd voelt die andere Ingrid zich als zij denkt dat ze niet mag komen. Zoiets kan tot levenslange vetes leiden en dat wil ik echt niet op mijn geweten hebben. De volgende morgen heb ik mevrouw E. dan maar laten weten dat die mail vermoedelijk voor iemand anders was bestemd. Het was leuk geformuleerd, al zeg ik het zelf. En prompt kreeg ik een lieve mail terug. Iets over humor en een vrouw naar haar hart. Ik werd er blij van. Soms is er niet alleen maar verlies. Zelfs niet op het internet.