Asperges op Vlaamse wijze

Sinds een paar weken hebben wij een nieuwe regeling. Op vrijdag stellen mijn man en ik samen een weekmenu op en mijn man gaat daarna winkelen. Ik vind dat een hele opluchting. Niet alleen omdat hij de boodschappen doet, maar ook omdat ik nu niet meer iedere dag hoef na te denken over wat we in hemelsnaam gaan eten. Het is misschien vreemd dat ik daar nu nog mee begin. Vroeger, met drie kinderen in huis, had ik veel meer werk met het huishouden en de maaltijden. Met regelmatige tussenpozen heb ik ook wel een poging gedaan me beter te organiseren, maar dat liep altijd op niets uit. Ik hield mij daar nooit aan. Ik kon dat niet. Omdat ik echt geen zin had om te koken wat bijvoorbeeld op dag drie gepland stond of moest vaststellen dat ik de juiste ingrediënten niet in huis had. Ik was eerder iemand van de improvisatie dan van de organisatie.

Het werkt heel goed. Al drie weken houd ik me er keurig aan. Ik kijk op mijn papier, weet meteen wat ik moet koken en begin. Koken heb ik nooit erg gevonden, maar dat nádenken was er teveel aan. Dat is nu opgelost. Ik voel me veel rustiger zo. Ook mijn man is heel tevreden. ´s Ochtends verheugt hij zich al op het avondeten. Hij weet nu tenminste wat het wordt. Bovendien hebben we nooit meer te veel in huis, iets waar hij zich wel eens aan kon ergeren. Want hij brengt nooit iets mee wat niet op het lijstje staat, terwijl ik ertoe neigde dat wel te doen. Nee, het is hier tegenwoordig één en al peis en vree.

Tot afgelopen vrijdag. We hadden asperges op Vlaamse wijze gegeten. Ik krijg er nog het water van in de mond. Maar tegen negen uur kreeg mijn man weer trek. Heel het huis heeft hij afgezocht, grommend op zoek naar iets lekkers. Niks te vinden. Geen chips, geen koekje, geen chocola, niks. Het stond niet op zijn lijstje.

Geen kattenpis

Het wordt geen wandeling in het park, zegt Kris Peeters. De coformateur spreekt over de onderhandelingen voor een federale regering die 17,3 miljard moet zien te vinden en hij bedoelt dat het niet gemakkelijk wordt. Dat het allemaal geen kattenpis is en niet van een leien dakje zal lopen.

Een wandeling in (of door) het park is een letterlijke vertaling uit het Engels: a walk in the park. Met deze uitdrukking geef je aan dat iets gemakkelijk is en wanneer iets not a walk in the park is, is het op z´n minst een hachelijke onderneming. Op een typisch Engelse, onderkoelde manier zeg je eigenlijk dat iets aartsmoeilijk is. Persoonlijk denk ik, als Nederlandstalige, bij een wandeling door het park aan mooi weer en picknicken. Aan schilderachtige toestanden – Le déjeuner sur l´herbe van Manet bijvoorbeeld. Waarmee ik niet wil zeggen dat Kris Peeters een fout maakt. Zijn taalgevoel is gewoon anders dan het mijne. De coloribus et gustibus non est disputandem, zou Bart De Wever zeggen, ieder zijn smaak.

Denken aan Engelse uitdrukkingen slingert me terug in de tijd. Tijdens mijn opleiding tot vertaler moesten wij een boekje vol Engelse spreekwoorden van buiten leren. Dat was ook geen wandeling in het park. Goh, wat heb ik daar op geblokt. Jaren later droomde ik nog dat ik examen moest afleggen van die spreekwoorden. De uitdrukking it´s raining cats and dogs is me nog het beste bijgebleven. Ik hoop maar dat Kris Peeters dat niet gaat meemaken tijdens zijn wandeling. Honden en katten die zomaar uit de hemel vallen… Dan toch liever pijpenstelen.

Ik kan me nu ook goed voorstellen dat Kris Peeters aan de onderhandelingstafel zegt dat het zijn kopje thee niet is wanneer hem iets niet bevalt. Op een heel monotone toon, dan komt het niet zo hard aan. En ik hoor hem al verkondigen: als premier zal ik in het buitenland veel Engels moeten spreken, voor mij is dat een stukje cake, zo gemakkelijk. Uitgerekend tegen BDW, die geen interesse meer heeft in eten. Veel kans dat die dan zegt: Ga wandelen zeg, in het park, voor mijn part.