Waarom het hier zo stil is

Het windspel aan de achterdeur tingelt. Mijn man komt binnen. Hij hangt zijn jas in de kast, ziet dat de tafel nog niet gedekt is maar gaat toch zitten om alvast wat papieren na te kijken. Terwijl ik aan het aanrecht sta en de sla laat zwieren, begint hij het gesprek.
‘En, wat hebt gij vandaag zoal gedaan?’
‘Niks’, antwoord ik kortaf.
‘Hoe, niks?’
Slecht gezind begin ik op te sommen. ‘Naar het gemeentehuis geweest, die documenten wegbrengen. Drie machines was laten draaien en een cd bij bol.com besteld. Die stofzuiger probéren te bestellen maar daarvoor moest ik eerst die security code van de Visakaart activeren, wat om de een of andere reden niet gelukt is. Stom internet. Opnieuw een code aangevraagd maar dat duurt minstens drie dagen vooraleer ik die krijg. Nog wat online overschrijvingen gedaan. Dat is het zowat. Oh, en veel nagedacht. Over alles wat ik niet doe. En toen was de dag om.’
‘Ge zult nog wel wat meer gedaan hebben’, zegt hij verstrooid.
Ik grommel nog wat verder. ‘Ik begrijp niet hoe dat komt. Vroeger ging ik meer mee naar de praktijk, reed soms vier keer op en af naar Aken voor de kinderen, kookte alle dagen vers, het huishouden was keurig aan de kant, allez, meestal toch, en dan had ik nog tijd en energie over voor van alles en nog wat. En tegenwoordig! Dit jaar heb ik nog maar twee keer gelei gemaakt. Paardenbloemgelei in het voorjaar en kerstgelei in het najaar! Niks krijg ik gedaan en toch ben ik ´s avonds stikkapot!’
‘Ja’, zegt hij, iets alerter nu, ‘toen waart ge ook wel twintig jaar jonger.’
Even later vraagt hij heel voorzichtig: ‘Hebt ge nog iets voor uw blog geschreven of verder gewerkt aan dat vervolgverhaal voor de schrijfclub?’
‘Niks nieuws geschreven, nee’, zeg ik, nog net niet snauwend. ‘Voor dat fictieve verhaal  nog eens gelezen wat ik al heb. Ik kan dat niet, schrijven. Ik heb niet genoeg fantasie. En voor mijn blog, tja, de dingen die me écht bezighouden… ge kunt toch niet alles zomaar op het internet smijten.’

Ik zet het eten op tafel en we praten verder. Over vreugde en verdriet, over kleine en grote rimpelingen, die mij, ons, heel erg in beslag nemen maar die ik niet met iedereen kan of wil delen. Over een nieuw evenwicht, dat ik daarin nog moet vinden.

Daarom dus is het hier zo stil.

Ronaldo

We hadden afgesproken dat ik de aalbessen zou plukken. Dat is ook niet meer dan normaal. Een goede ploeg werkt samen en mijn man had de struiken al geplant en ze alles gegeven wat ze nodig hadden. Ik zou de bessen op zondagochtend oogsten en op zondagavond tijdens het voetbal tot gelei verwerken. Ik had me ook in het hoofd gezet op die dag mijn computer te upgraden naar Windows 10. Een zondag is ideaal voor zoiets. Meestal kruipt er toch meer tijd in dan ik dacht en wanneer ik door de week uren aan mijn pc zit te prutsen heb ik veel meer het gevoel van tijdverlies.

Na het ontbijt toog ik direct naar mijn bureau. De bessen vergat ik totaal en in de vroege avond maakte mijn man me daar fijntjes op opmerkzaam. Maar toen liep die upgrade nog maar pas en daar moest ik vooral bij blijven had een kenner me gezegd. Er zat echt niks anders op dan dat mijn man de aalbessen ging plukken en schoonmaken. Iets voor negen was Windows 10 geïnstalleerd en kon ik met een gerust hart aan de gelei beginnen. Eerst heb ik de bessen in een beetje water gekookt om ze te doen openspringen. Dat is niet moeilijk, daar moet je gewoon tien minuten op staan kijken. Ik begrijp dan ook niet dat die rode brij toch is overgekookt. Daarna moest ik het bessensap opvangen. Daarvoor gebruik je een zeef en een gesteriliseerd neteldoek. Ondertussen geraakte Ronaldo geblesseerd. Dat wilde ik ook wel eens zien en ik liet mijn neteldoek in de steek. Toen ik terugkwam liep het sap naast de pot in plaats van erin. Ik was bijkans radeloos. Zoveel werk en dan zou dit er maar van over schieten? Terwijl Ronaldo op de bank zat heb ik de boel opgekuist en het neteldoek met een werkelijk ingenieuze constructie zodanig opgehangen dat de overgebleven vruchtenmoes tot op de laatste druppel in mijn kookpot kon uitlekken.

De volgende dag had ik welgeteld één liter sap. Juist genoeg voor vier glazen aalbessengelei. Toen mijn man ´s avonds thuis kwam heb ik hem trots het resultaat van ons goede samenspel laten zien. Gij lijkt Ronaldo wel, was alles wat hij zei.

samenspel aalbessengelei

aalbessengelei