Rimpel(d)ingen

Ieder jaar opnieuw koop ik een adventskalender, of iets wat daar op lijkt, en ieder jaar opnieuw neem ik me voor me tijdens de advent dagelijks wat te bezinnen. Over God en de wereld, over wat ik nodig heb en wat niet, en over hoe het anders moet of kan. Over geloof, hoop en liefde. Soms lukt het, soms niet.

Dit jaar is het me bijzonder slecht gelukt. De eerste adventszondag lijkt nog maar twee dagen geleden en nu staat Kerstmis al weer voor de deur. Met al die boodschappen die ik nog moet doen, al dat eten dat nog moet worden gekookt, en al die feesten waar onze aanwezigheid wordt verwacht, zal er ook niet meer veel tijd overschieten voor inspirerende of terugblikkende gedachten. Maar een klein overzicht van wat er op Rimpelingen gebeurde, kan er nog wel vanaf.

In 2015 heb ik 43 berichten gepubliceerd. Dat is niet elke week, maar het scheelt toch niet veel. Die berichten worden door steeds meer mensen in steeds meer binnen- en buitenland gelezen en alle mondelinge en schriftelijke reacties daarop doen me  geweldig veel deugd. Jullie zijn een trouw publiek en daarvoor dank ik jullie uit het diepste van mijn hart.

Het bericht Februari 2015 was dit jaar de nummer één. Ook de volgende columns behoren tot de vijf meest gelezen berichten: Kervelsoep van gisteren, Très sympa , Wist ik veel en Nieuwe potten. Als ik de statistieken zo bekijk – jullie geloven nooit hoe plezant dat is – kom ik tot de conclusie dat jullie het liefst iets lezen over mijn persoonlijke ervaringen. Dat stemt tot nadenken. Zijn jullie echt zo nieuwsgierig? Of vinden jullie het leuk, gewoon omdat het allemaal zo herkenbaar is? En meer nog, wat ga ik met deze informatie doen?

Het is een goed rimpeljaar geweest. Ik beleef zelf veel plezier aan het schrijven en ben van plan daar nog even mee door te gaan. Maar voorlopig gaat de pauzeknop even in. Toch wat column schrijven betreft. Ik ga volop genieten van mijn gezin, familie en vrienden. Eventueel sámen wat bezinnen – misschien lukt dat zelfs nog beter dan alleen. Bij leven en welzijn duik ik dan ergens in januari weer op. Tot dan!


 kerstmis

Ik wens jullie gezellige kerstdagen en een heel gelukkig Nieuwjaar!

Ich wünsche Euch frohe Weihnachten und ein glückliches neues Jahr!

I wish you a Merry Christmas and a Happy New Year!

Joyeux Noël et une bonne Année!

Advertenties

Echt werk

Nog altijd kan ik er furieus van worden. Als jonge moeder kreeg ik keer op keer dezelfde vraag: Zeg, hoeveel uur per week werk je eigenlijk? Oh, wat was ik dat moe gehoord! En zo gebeurde het dat ik ooit de euvele moed had te vertellen dat ik minstens zestig uur per week werkte. Het gezelschap waar ik toen in verkeerde moest daar eens hartelijk mee lachen. Zestig uur? Hoe kwam ik erbij? Ik werkte toch helemaal niet? Ach ja, ik deed mijn huishouden zelf, zorgde voor onze drie kinderen en ging mijn man wat helpen in zijn praktijk, maar dat kon je toch niet wérken noemen? Ik heb toen gevraagd waarom zij een poetshulp, een kinderoppas, een strijkmadam, kookmoeder en tuinman in dienst hadden. Werden die dan betaald om niks te doen? Blijkbaar is werken pas werken als je er geld voor krijgt.

Als je een gezin met kinderen hebt, is dat in deze tijd een bewuste keuze. Die kinderen hebben er niet zelf voor gekozen om op de wereld te komen en zijn daarom onze grootste verantwoordelijkheid. Ouders zouden vrij moeten kunnen kiezen hoe ze daarmee omgaan. Maar ze voelen zich niet vrij. Ze krijgen een schuldcomplex aangepraat wanneer ze wensen buitenshuis te gaan werken. Of een minderwaardigheidscomplex als ze ervoor kiezen thuis te blijven. Want je bent waarschijnlijk te dom of te lui als je voltijds voor je gezin kiest. Of beter nog, je hebt een rijke partner! Zorgen voor je eigen gezin is geen normale zaak, nee, het is een luxe!

Hoe zou het zijn als we diegene die de zorg voor zijn gezin zelf op zich neemt een loon zouden geven, of op zijn minst pensioenrechten? Het zou alleszins een blijk van maatschappelijke waardering zijn. En misschien, heel misschien heeft die persoon – wanneer hij het rond zijn vijfenveertigste voorzichtig waagt buitenshuis te solliciteren – zelfs nog een kans op die “echte” arbeidsmarkt. Hij kan dan tenminste zeggen dat hij altijd al heeft gewerkt. Als manager van een klein bedrijf.