De schuld van de natuur

Mannen begrijpen zoiets niet. Althans de mijne niet. En de man van mijn vriendin, ik noem hem Wee, ook niet. Al meer dan eens hebben ze het er hoofdschuddend over gehad. Maar sinds kort heeft Wee er een theorie over. Die gaat zo: het heeft allemaal te maken met de structuur van onze hersenen. Daar zit onderaan een schil, of een laag, een of ander overblijfsel uit vroeger tijden, van toen de mannen nog gingen jagen en hun vrouwen op zoek gingen naar bessen en zo. De mannen gingen doelgericht af op hun prooi, lieten zich door niets of niemand afleiden en als de prooi binnen was, kwamen ze spoorslags terug naar huis. (Vrij vertaald: ze kunnen maar een ding tegelijk doen, dacht ik toen de theorie uit de doeken werd gedaan, maar ik zei niks.) Ondertussen gingen hun vrouwen op pad om bessen, noten en vruchten te verzamelen. Die moesten ze van alle kanten goed bekijken en op hun rijpheid controleren. En zo dwaalden die vrouwen wel eens af en kwamen naar huis met iets waar ze niet naar op zoek waren gegaan. Het is dus allemaal de schuld van de natuur.
‘Och, ik heb me erbij neergelegd’, schokschouderde Wee afgelopen zaterdagavond. ‘De week na carnaval waren we aan zee en T. wou gaan winkelen. Ze had nog grijze jeans nodig, zei ze. Want het enige wat ze nog niet had voor dit seizoen was een grijze broek. Wij dus naar Oostende. En wat denk je? In heel Oostende geen grijze broek te vinden. Ze heeft toen maar een nieuwe regenjas gekocht. Want die had ze opeens toch ook zó nodig en was juist wat ze in gedachten had gehad’, knipoogde hij naar mijn man.

Gisteren vertrok ik naar de stad. Mijn man vroeg of ik iets bepaalds van plan was. ‘Ach’, zei ik, ‘eens kijken voor een blauw vestje. Dat ene is al zo oud als de straat, ik kan wel eens een nieuw gebruiken.’
Ik ben thuis gekomen met een heel schoon, crèmekleurig tafellaken. Allemaal de schuld van de natuur. Maar wel eentje dat ik niet hoef te strijken. Juist wat ik in gedachten had gehad.

Is seks sport?

In een restaurant in Eupen genieten we van een bourgondisch vier-gangen-menu met aangepaste wijnen. Ondertussen wisselen we met onze vrienden de laatste nieuwtjes uit. Zij hebben vier kinderen, wij drie. Stof genoeg dus om over te praten. Hoeveel energie dat vreet, nog steeds, en dan die ouders en schoonouders. Nee, onze generatie heeft het niet gemakkelijk. En misschien, hopelijk, gaan er ook nog kleinkinderen komen. Hoe zullen we daar in hemelsnaam geestelijk en lichamelijk gezond bij blijven.

Halverwege het hoofdgerecht meent mijn man te moeten laten weten dat onze hersenen vanaf ons vijftigste krimpen en dat bepaalde verbindingen geleidelijk aan worden afgebroken. Een normaal proces dat tot milde vergeetachtigheid leidt. Oh God, dan krimpen mijn hersenen al sinds, ja, hoe oud ben ik eigenlijk? En ik weet niet hoeveel ik er had! Dáarom ben ik vanmorgen zonder boeken naar de bibliotheek gereden. Dáarom kregen de witte onderbroeken in de wasmachine een roze schijn. Om nog maar te zwijgen van die handdoek die ik vergat mee te nemen naar het zwembad. Mijn zwemvriendin zag haar kans schoon en jubelde: “Ook last van Alzheimer?” En ik die dacht dat het mijn gewone verstrooidheid was.

Lichaamsbeweging en sporten zouden aftakeling van onze hersenen kunnen voorkomen. Maar, vragen we ons af tijdens het dessert, hoeveel beweging is daar nu precies voor nodig? De Dodentocht wandelen, een marathon lopen of de Mont Ventoux op fietsen, zoals veel van onze leeftijdsgenoten doen? Nee, die ambitie hebben we niet. Trouwens, dat heeft vast het omgekeerde effect. Drie keer per week een stevige avondwandeling past beter bij ons. Goed voor de relatie ook. Zwemmen is ideaal want het belast de gewrichten niet. Huishoudelijk werk, is dat eigenlijk ook bewegen? Ja, vinden wij vrouwen. Dat is niet alleen maar bewegen, ramen lappen en dweilen is zelfs sport. En seks? Is dat lichaamsbeweging, of is het sport? Mijn vriendin en ik bekijken het probleem van alle kanten. Gegeneerd kijken onze mannen rond en hopen vurig dat ze ons Vlaams hier in Eupen niet verstaan. En anders kunnen ze altijd nog doen of hun vrouwen Alzheimer hebben. Alzheimer-light.