Zweedse balletjes

Boekenkast _203946

Vroeger lag er hier geen enkel boek dat ik niet gelezen had. Dat is fel veranderd. Omdat ik tegenwoordig nogal bang ben voor niks meer te doen hebben of ernstige ziektes koop ik tegenwoordig al eens een boek op voorraad. Sommigen hier in huis begrijpen die angst niet en zeggen dat ik meer in het heden moet leven.

Onze boekenkast wordt nu te klein en dus ben ik op zoek naar een nieuwe. Waar die moet komen staan was al onderwerp van meerdere discussies. Het is een heel verschil of zo´n kast tegen een muur van vier meter wordt geplaatst of tegen een muur van één meter twintig.

Nu is Ikea zowat het laatste waar ik mee af moet komen. Mijn man heeft de laatste vier keren dat we er geweest zijn telkens weer gezworen dat hij daar nooit nog een voet binnen zet. Maar een paar dagen geleden, het was zo rond een uur of vijf, kreeg ik hem nog eens zover. Heel subtiel had ik het probleem van de boekenkast nog eens aangekaart. Dat ik al overal was gaan kijken en het hele internet had doorploegd maar echt niks passend had gevonden. Voorzichtig zei ik ook dat ik de hele dag zo in het heden had geleefd dat ik niet aan ons avondeten had gedacht. En ik sprak over Zweedse balletjes – dat iedereen die kent, behalve wij.

Nog net niet knarsetandend ging hij mee. Toen hij zag dat er bijna geen auto´s op de parking stonden, werd hij op slag vrolijker. Fluks wandelde hij mee door alle afdelingen en vol animo bekeken we alles wat op een kast leek. Ergens tussen de tapijten voelde hij zich opeens flauw. Hij moest wat eten. En wel meteen, anders ging hij omkiepen. We zetten koers naar het restaurant en bestelden allebei een portie Zweedse balletjes met friet. We hebben er smakelijk van gegeten. Echt. Maar ik heb ze de hele verdere avond nog geproefd. En mijn man maar lachen. Tot hij ging liggen. Toen begon het zo voor zijn ogen te draaien dat hij weer moest opstaan.

Nooit gaat hij nog naar Ikea.