Aandacht

Een dag of wat geleden las ik op Facebook het volgende:  Aandachtige wensen voor iedereen, een nieuw jaar met warmte, verbondenheid, open deuren, open gedachten en liefde naar jezelf en anderen

Het raakte me, ik vond het mooi, maar toen ik er even bij stilstond bracht het me ook in verwarring. Want die aandachtige wensen – sloegen die op de eigen welgemeende aandacht van de schrijver voor de lezers van zijn kerstwensen of op zijn hoop dat ze meer aandacht zouden geven aan hun medemens? Of op allebei? En die open deuren. Open deuren kan je intrappen. Maar je kan er ook mensen door binnen laten. Toen zat het spel op de wagen. Open gedachten – bedoelde hij dat ze leesbaar zouden moeten zijn voor iedereen, of dat je moet openstaan voor andere gedachten? Het begon me licht te duizelen. Was de schrijver met opzet meerduidig, of helemaal niet en was ik het die de dingen weer moeilijker maakt dan ze zijn? 

De kerstwensen hebben me dus best wat hoofdbrekens gekost. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het er niet toe doet wat de schrijver ervan precies heeft bedoeld, of hij met opzet meerduidig is geweest of niet. Zijn boodschap blijft mooi. 

Bij deze wil ik jullie van harte bedanken voor het trouwe volgen van Rimpelingen en wens jullie allemaal een zalige Kerstmis en gelukkig Nieuwjaar! 

Buitengewoon schoon gedacht

Het plan was dat ik als laatste bericht voor dit jaar nog eens iets plezierigs zou plaatsen. Iets humoristisch. Over mijn man bijvoorbeeld, want dat lezen jullie blijkbaar graag.

Op dinsdagmorgen was ik om zeven uur opgestaan. Ik had goed geslapen en mijn humeur was navenant. (Dat verdient enige aandacht want dat gebeurt niet alle dagen.) In mijn hoofd had ik al een planning opgemaakt. Na het ontbijt eerst opruimen, bedacht ik terwijl ik mijn haar föhnde, want gisteravond zag het huis eruit uit alsof hier nog altijd vijf mensen wonen in plaats van twee. Nog wat kerstversiering aanbrengen. Daarna een column schrijven. Boodschappen doen. Pompoensoep koken – die met venkel. In de namiddag boek terugbrengen naar de bib in Vaals en op de terugweg bloemen kopen. Een paar dringende telefoongesprekken voeren. Granola maken. Zelfs een uurtje strijken had ik ingepland. Terwijl ik op andere dagen was en strijk met alle plezier uit mijn gedachten ban. Vol energie ging ik naar beneden.

Ik zette de radio aan en begon aan mijn kommetje met fruit. Pardoes verslikte ik me in een stukje mandarijn. Aanslag in Berlijn – op de kerstmarkt. Europa in zijn kern geraakt. Ik werd bang. Voor de zoveelste keer dit jaar werd ik bang en mijn gedachten gingen uit naar al die mensen die dit jaar door geweld zijn gestorven, of door geweld iemand hebben verloren.
Daarna dacht ik: de maatschappij wíl dat we bang zijn. Voor Rusland, Turkije, Azië, Afrika en Amerika. Voor de islam, de klimaatverandering, voor armoede en voor al te grote rijkdom. En als we maar bang genoeg zijn, zijn we bereid heel wat van onze vrijheden op te offeren. Eigenlijk wil ik daar niet aan meedoen.
Meteen heb ik de radio uitgezet. De krant heb ik opgevouwen op tafel laten liggen en ik heb die dag ook niet naar de televisie gekeken. Omdat ik niet wéér elke minuut van de dag wou geconfronteerd worden met vragen en vermoedens, met oud nieuws en nieuw nieuws en met nog meer variaties op het nieuws. Ik heb gewoon mijn programma afgewerkt. Behalve die leuke column dan, die heb ik niet geschreven. Dat ging niet meer.

Zondag is het Kerstmis. Herdenking van een geboorte als teken van vernieuwing. Ik vind dat een buitengewoon schoon gedacht: ieder jaar opnieuw de kans krijgen me te vernieuwen of te verbeteren. Daar ga ik me dus nog eens over bezinnen. Daarna hoop ik het leven, fris en opgewekt en zonder bang te zijn, tegemoet te treden. Uiteraard hoop ik voor jullie hetzelfde.

ZALIG KERSTFEEST EN GELUKKIG NIEUWJAAR!

FROHE WEINHACHTEN UND EIN SCHÖNES NEUES JAHR!

JOYEUY NOËL ET BONNE ANNÉE!

MERYY CHRISTMAS AND A HEPPY NEW YEAR!

engel

Feestdagen

De kerstdagen en de laatste dagen van het jaar zijn een periode van bezinning. We staan even stil bij wat is geweest en maken goede voornemens voor wat komen gaat. Tussen haakjes: mijn diepste gedachten of wensen ga ik hier níet met jullie delen. Jullie weten al genoeg van mij.
Wél is het hier op zijn plaats jullie te vertellen hoe het met mijn blog is gegaan. Sinds het begin, december 2013, heb ik 55 berichten geplaatst, wat wil zeggen dat ik mijn voorgenomen ritme van één column per week heb kunnen volhouden – zelfs toen ik op vakantie was. Mijn interpretatie: oef, ik heb dus toch een beetje discipline.
De statistieken (jullie moesten eens weten hoe spannend dat is, die statistieken bekijken!) tonen ook aan dat mijn blog 7405 keer werd bezocht. Met een gemiddelde van 20 views per dag zijn mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen! Mijn interpretatie: yes, ik doe volgend jaar verder.

Ik wil jullie hierbij dan ook van harte bedanken voor het lezen en het delen van mijn columns. Het was zó fijn de reacties te lezen of in een gesprek te horen hoe sommigen zitten te wachten op het verschijnen van een bericht! Complimenten krijgen is leuk en werkt motiverend!

Toch gooi ik de riem er even af. Ik moet me nog geestelijk voorbereiden op Kerstmis en Nieuwjaar. Voor veel mensen is dit de moeilijkste tijd van het jaar. Alleen-zijn of dierbaren moeten missen valt op zulke dagen nog zwaarder dan anders. Bovendien brengt al die verplichte gezelligheid niet altijd het beste in een mens naar boven. Daarom wens ik iedereen goede moed en veel uithoudingsvermogen! Probeer toch maar te genieten, wees lief voor elkaar en tot in 2015!

Sexy hemdjes

Op jacht naar kerstcadeautjes loop ik met de moed der wanhoop het Kaufhof binnen. Ik heb nog maar een uur tot sluitingstijd en het lijkt wel of gans Aken hier aan het winkelen is.

“Kevin wartet auf seine Eltern in der Damenwäscheabteilung”, roept een damesstem om als ik op de roltrap sta. Och arme, hoe komt zo´n jongen in hemelsnaam op de afdeling damesondergoed terecht? Ik zie het al voor me, hoe Kevin verdwaalt tussen de bh´s, de slips en sexy hemdjes. Je zou van minder in de war geraken. Want wat daar allemaal hangt op ooghoogte van zo´n kind – soms zie ik zelf ook door de bomen het bos niet meer. Hopelijk wordt hij nog op tijd gered.

Eltern – dan zijn papa én mama niet goed aan het opletten. Misschien heeft mama papa naar de boekenafdeling gestuurd, terwijl ze zelf op speurtocht gaat naar iets geschikts voor de kerstdagen. Wie weet staat de relatie op springen en wil ze er extra mooi uitzien, ook ónder haar kleren. Maar neem je dan je zoontje mee? Of het is zo´n moeder die op zoek is naar degelijk, draagbaar ondergoed; iemand die hoopt dat ze nog iets vindt waarmee alles netjes wordt ingepakt en ze er toch aantrekkelijk uitziet. Een onmogelijke opdracht, beseft ze, en ijlings verlaat ze de paskamer. Met tranen in haar ogen van pure ellende strompelt ze haar zoon voorbij en dobbert nu in de huishoudafdeling op de benedenverdieping rond. Op zoek naar een bakblik om thuis therapeutisch te gaan bakken.

“Kevin wartet auf seine Eltern in der Damenwäscheabteilung”, klinkt het voor de tweede keer. Of misschien moest hij met papa mee? Papa, die zijn vrouw een mooi setje lingerie wil schenken. Een cadeautje voor hem en haar, zeg maar. Wie weet is die man euforisch geworden van alles wat hem voor ogen zweeft en doolt hij nu met een wazige blik door de parfumerieafdeling. En daar staat Kevin dan, te huilen aan de kassa.

Een dik half uur later is mijn zoektocht succesvol afgerond. Terwijl ik opgelucht naar buiten stap, hoor ik dat Kevin nog altijd op zijn ouders wacht.