Wintervest en lentemodus

3EE9B8F5-C901-496A-A01F-8EE97AAB163E

Al sinds meer dan een week gaat het grootste gedeelte van mijn vrijgekomen tijd naar het afschuimen van Duitse, Belgische en Nederlandse nieuwssites. Wij wonen in België, dichtbij het Drielandenpunt in Vaals, en werken in Duitsland, vandaar. De stapel ongelezen boeken daarentegen blijft onaangeroerd. In de gegeven omstandigheden kan ik me niet concentreren op het lezen van literatuur.
Omdat ik wel inzag dat het constant volgen van het nieuws mezelf niet bepaald vooruithelpt, nam ik het breiwerk dat ik een paar maanden geleden opzette, weer ter hand. Ik moet toegeven, de opmerking die mijn man maakte, speelde ook mee. Vorige woensdagavond stond hij aan het raam naar buiten te kijken en zei dat hij zich verheugde op zijn wintervestje. Met de nadruk op winter. Vrijwel meteen daarna vroeg hij of ik al had gezien dat de tuin langzaam in lentemodus kwam.
Gezwind breide ik de rug verder af. De voorste delen, met minderingen voor de V-hals, de armsgaten en de schouders, en ja, ook twee binnenzakjes, waren iets moeilijker. Maar ik breide met naald nummer vijf en de drie delen raakten toch snel klaar. Wonder boven wonder stemden de maten van het vestje overeen met die van het patroon, en nog wonderbaarlijker, ook met die van mijn man. En daar werd ik ontzettend blij van. Iets creëren is zó fijn.
Bij het in elkaar zetten van het vest voorzag ik geen moeilijkheden. Ik moest immers al geen mouwen innaaien. Want mijn man, die onder mijn deskundige leiding het patroon zelf heeft mogen kiezen, liet zijn oog vallen op een mouwloos vest. Toch heeft het me nog twee halve dagen gekost om mijn breisel in elkaar te zetten. Twee lange namiddagen voor twee zijnaden, een halsboord en twee schoudernaden. Ik durf het tegen niemand te vertellen.
Nu ontbreken alleen de knopen nog. Vijf grijsbruine knopen met een doorsnede van twee centimeter, zegt het patroon. Ik zal ze bij een webshop moeten bestellen…