Het doet er niet toe

“En heb je “Dat kan mijn kleine zusje ook” al uit? Dat boek over moderne kunst dat we allebei zouden lezen?” vraagt mijn lotgenote. We kennen elkaar nog niet zo lang. Ze is iets ouder dan ik en heeft vier kinderen, alle vier in het buitenland. Ik heb er drie, waarvan eentje in het buitenland. Het kan dus altijd nog erger.

“Ik ben nog niet ver geraakt, om eerlijk te zijn. Ik moest ook nog iets voor de leesclub lezen, vandaar.”
“Ooh, ben je bij een leesclub? En wat lezen jullie zoal?”
“Ken je “Alsof het voorbij is” van Julian Barnes? De Nederlandse vertaling van “The sense of an Ending.”
Voorzichtig nipt ze aan haar koffie. “Dat klinkt naar fictie. Zoiets lees ik nooit.”
Mijn mond zakt bijna open. Bedachtzaam schuif ik een stukje abrikozenvlaai op mijn vork.
“Nooit fictie gelezen? Ook niet toen je jonger was?”
“Ik denk dan meteen: dit is niet echt. En dan kan ik daar niks mee aanvangen.”
“Maar allez, hoe is dat nu mogelijk! Misschien was dat wat je hebt gelezen gewoon niet goed genoeg geschreven.”
“Dat doet er niet toe, ik weet toch dat het niet echt is. En dan begin ik er niet aan. Geef mij maar wat kunst- of geschiedenisboeken. En biografieën, daar houd ik wel van.”

Dat ik met iemand op stap ben die nog nooit een roman gelezen heeft, ik kan er niet over uit. En leer meteen iets over mezelf. Blijkbaar neem ik klakkeloos aan dat mensen die ik sympathiek vind van literatuur houden.

“Goh, zo opgaan in een compleet andere wereld, andere gezichtspunten leren kennen, meegezogen worden in een goed verhaal en genieten van mooi taalgebruik, als ik dat niet zou hebben…”
“Misschien moet ik het toch nog maar eens proberen. Mijn oudste zoon zei het ook al.”
“Begin dan met een dun boek. “Alsof het voorbij is” bijvoorbeeld. Dat is zó mooi geschreven – over de geschiedenis en de ouderdom, en of wat we ons herinneren wel echt zo was.”
“Hm” klinkt het weifelend.

En toch mag ik haar.
2014-09-23 12.29.16