Très français

We zijn er geraakt, in Tours, Tours aan de Loire. En het bevalt ons hier goed. Ons hotel is centraal gelegen en we kunnen alles te voet doen.
Op weg naar de kathedraal wandelen we langs een kleine, sjieke boetiek. Ik ben juist aan het uitleggen waarom ik het kleed dat ik onlangs heb gekocht écht niet kan dragen wanneer onze zoon trouwt. Dat het te simpel is en kijk, in Frankrijk hebben ze toch veel mooiere kleren! En dan spreek ik nog niet over de schoenen!
Soldes staat er in grote, rode letters op de deur en het venster van de etalage. Het kan niet anders, wijs ik, dat is een boodschap van hierboven. P. begrijpt het en stapt lijdzaam mee naar binnen. Ik moet van zo’ n gelegenheden gebruik maken want winkelen is nu niet bepaald zijn lievelingsbezigheid. Soit, mijn speurende blik valt meteen op een mouwloze blauwe jurk. Ik haal hem van de stang, zoek een pashokje en trek hem aan. Hierbinnen is geen spiegel te bekennen en ik móet dus wel weer naar buiten komen. Mijn man heeft niet echt veel commentaar. Ik zie het al, die wil gewoon zo snel mogelijk weer weg. Dan sluipt de verkoopster dichterbij. Ze monstert me van boven tot onder en gaat eens links en rechts van mij staan. Die jurk, vraagt ze, heeft u die zelf uitgezocht? En met een ongelovige blik voegt ze eraan toe: en meteen de juiste maat gevonden? Waarna ze zich tot mijn man wendt: hij past als gegoten, nietwaar, deze jurk, echt iets voor de morfologie van uw vrouw. Argwanend kijk ik nog eens goed in de spiegel. Morfologie, denk ik weifelend, zeggen ze dat niet van walvissen?
Een bijpassend jasje heeft ze ook nog. Dat het een maat kleiner is dan de jurk, is een prettige bijkomstigheid. Ze dribbelt om me heen, plukt hier eens aan en trekt daar nog iets recht. Ze begint bijna te kirren en vindt het geheel très français. Klinkt sierlijk. Daar stel ik me iets heel elegants bij voor. Iets voor een trouwfeest. Nu de schoenen nog…

Advertenties

Sexy hemdjes

Op jacht naar kerstcadeautjes loop ik met de moed der wanhoop het Kaufhof binnen. Ik heb nog maar een uur tot sluitingstijd en het lijkt wel of gans Aken hier aan het winkelen is.

“Kevin wartet auf seine Eltern in der Damenwäscheabteilung”, roept een damesstem om als ik op de roltrap sta. Och arme, hoe komt zo´n jongen in hemelsnaam op de afdeling damesondergoed terecht? Ik zie het al voor me, hoe Kevin verdwaalt tussen de bh´s, de slips en sexy hemdjes. Je zou van minder in de war geraken. Want wat daar allemaal hangt op ooghoogte van zo´n kind – soms zie ik zelf ook door de bomen het bos niet meer. Hopelijk wordt hij nog op tijd gered.

Eltern – dan zijn papa én mama niet goed aan het opletten. Misschien heeft mama papa naar de boekenafdeling gestuurd, terwijl ze zelf op speurtocht gaat naar iets geschikts voor de kerstdagen. Wie weet staat de relatie op springen en wil ze er extra mooi uitzien, ook ónder haar kleren. Maar neem je dan je zoontje mee? Of het is zo´n moeder die op zoek is naar degelijk, draagbaar ondergoed; iemand die hoopt dat ze nog iets vindt waarmee alles netjes wordt ingepakt en ze er toch aantrekkelijk uitziet. Een onmogelijke opdracht, beseft ze, en ijlings verlaat ze de paskamer. Met tranen in haar ogen van pure ellende strompelt ze haar zoon voorbij en dobbert nu in de huishoudafdeling op de benedenverdieping rond. Op zoek naar een bakblik om thuis therapeutisch te gaan bakken.

“Kevin wartet auf seine Eltern in der Damenwäscheabteilung”, klinkt het voor de tweede keer. Of misschien moest hij met papa mee? Papa, die zijn vrouw een mooi setje lingerie wil schenken. Een cadeautje voor hem en haar, zeg maar. Wie weet is die man euforisch geworden van alles wat hem voor ogen zweeft en doolt hij nu met een wazige blik door de parfumerieafdeling. En daar staat Kevin dan, te huilen aan de kassa.

Een dik half uur later is mijn zoektocht succesvol afgerond. Terwijl ik opgelucht naar buiten stap, hoor ik dat Kevin nog altijd op zijn ouders wacht.

In de paskamer

In mijn leeftijdscategorie heb je twee soorten vrouwen: zij die hun haar verven en zij die hun haar niet verven.
Zij die hun haar verven gaan meestal ook keurig geschminkt door het leven. Ze zitten strak in hun vel en hebben er veel voor over om dat ook zo te houden. Ze zijn sportief en gaan vol zelfbeheersing met drank en voeding om. Ze voelen zich attractief en worden per definitie beschouwd als succesvol.
Zij die hun haar niet verven gaan meestal ongeschminkt door het leven. Ze rijden met de fiets, dragen lage hakken en het kan ze niet zo schelen of maatje 38 nu nog past of niet. Ze laten de natuur haar gang gaan. Ze voelen zich tevreden en worden beschouwd als niet-zo-succesvol.
Ten laatste zo rond je vijftigste moet je beslissen bij welke categorie je wil horen.

In de paskamer merk ik dat een keuze zich begint op te dringen. De kleren die ik heb uitgezocht passen niet meer bij mijn leeftijd en al helemaal niet meer bij mijn figuur. Mijn kapsel ziet er ineens ook níet uit en goh, wat ben ik grijs! Lichte paniek breekt uit. Nu moet ik er toch écht iets aan gaan doen. Morgen meteen naar Frisör Fresh. Klein lichtpuntje: misschien ligt het aan de spiegels hier?
Op slag komen belangrijke levensvragen op. Voor wie wil ik er eigenlijk beter uitzien? Voor mijn man? Voor mijn vriendinnen? En wat heb ik er voor over? Een leven lang diëten en naar de fitness? Maar dan moet ik daar minstens drie keer per week naar toe! Een ijzeren discipline heb je daar voor nodig! Toch maar voortdoen op mijn huidige elan? Gezellig aan tafel zitten, af en toe wat bewegen. Vooral niet te veel, want al die verhalen die ik de laatste tijd hoor over mensen van mijn leeftijd die ineens hevig gaan sporten, daar word ik ook niet vrolijker van.

Zou dat corrigerend ondergoed dat die vrouw naast me over haar arm had hangen ook kunnen bijdragen tot een beter gevoel? Ik stel de beslissing nog wat uit…