Blijven schrijven

De paus was moe. Levenslang had hij gekregen en opeens deelde hij mee dat hij zijn tijd niet kon uitzitten. De kracht om zijn ambt nog goed uit te oefenen ontbrak hem, zei hij, en hij vroeg invrijheidstelling. Ik kon het me heel goed voorstellen. Al dat reizen, al dat aan- en omkleden, steeds die rode schoenen aan en uit, het moest hem gewoon te veel geworden zijn. Hij wilde wel blijven schrijven, liet hij weten.

De aankondiging kwam in februari 2013, bij het begin van de vasten. Het was een moeilijk moment voor mij. Want het is me met de paplepel ingegeven: doorbijten, volhouden, nooit opgeven. En plots gebeurde er zoiets: de hoogste morele instantie zag het niet meer zitten. Kort van te voren had Beatrix al troonsafstand gedaan en toen gaf de paus het ook nog eens op. Je zou voor minder van je geloof afvallen.

Ik wist niet meer hoe ik de vasten zou kunnen volhouden, zo zonder paus. De moed zonk me in de schoenen bij de gedachte aan al die dingen die ik me had voorgenomen: elke dag studeren, opgewekt mijn huishoudelijke taken doen, de hele dag mindfull rondlopen en regelmatig schrijven. Om nog maar te zwijgen van mijn dieet. Als ik dat allemaal alleen zou moeten doen, midden in een geloofscrisis, het zou me nooit lukken. Gelukkig was er toen mijn buurvrouw. Voorzichtig vroeg ze of ik zin had samen te gaan weightwatchen, dan was tenminste het probleem van het dieet al van de baan. En zo begonnen we punten te tellen, gingen al eens wat vaker wandelen en stuurden berichtjes naar elkaar over ieder gram die ervan af ging. Of eigenlijk over iedere gram die er bij haar vanaf ging. Niet bij mij. Mijn geest was gewillig, maar mijn vlees was zwak.

Ik kreeg oprecht medelijden met de paus. Want die had dat nooit eens kunnen doen, met de buurvrouw afspreken en van gedachten wisselen. Altijd had hij er alleen voor gestaan. Zijn broer woonde te ver weg en op zijn butler kon hij ook niet rekenen. Hopelijk heeft hij het schrijven tenminste kunnen volhouden. Ik weet nu zelf hoeveel plezier dat geeft. Hij heeft een trouwe groep lezers en een buitenverblijf waar hij zich kan terugtrekken, maar of dat genoeg is? Weer zo heel alleen? Soms denk ik, ik wou ik dat ik zijn buurvrouw was. Ik zou wel weten wat ik hem zou voorstellen. “Uwe Heiligheid”, zou ik dan voorzichtig vragen, “Uwe Heiligheid, wat denkt u, zin om lid te worden van een schrijfclub?”

Advertenties

Rijmen

Zoals ik eerder deze week schreef, houd ik er serieus rekening mee dat paus Franciscus de tien geboden gaat vervangen door een moderne versie. Omdat ik graag op alle eventualiteiten voorbereid ben, heb ik zijn tien tips voor een gelukkig leven alvast bewerkt. Je weet maar nooit, misschien moeten we ze nog van buiten leren, en dan zijn regels op rijm toch net iets makkelijker te onthouden. Naar analogie met de tien geboden heb ik geprobeerd de trochee als versvoet te gebruiken (beklemtoonde lettergreep, onbeklemtoonde lettergreep).

Leven en laten leven
Steeds jezelf aan anderen geven
Anders denken respecteren
Afgedamd je voortbewegen
Blijf niet hangen in getob
Help de jongeren aan een job
Spelen met je kinderen mag
Zondag is familiedag
Draag grote zorg voor de natuur
En zoek de vrede tot uw laatste uur

Reacties zijn (zoals altijd) welkom, op de inhoud en de vorm. Een andere bewerking zou ik ook leuk vinden.

Nieuwe wind

Dat niemand nu nog zegt dat de paus geen nieuwe wind doet waaien. Vorige week las ik in De Standaard dat hij tien tips heeft gegeven voor een gelukkig leven. Als dat niet modern is! Zouden de tien geboden niet meer genoeg garantie bieden op geluk en vrede? Misschien wil hij ze zelfs afschaffen! Dat zou me goed uitkomen. Want het lukt me niet, geen ergernis geven en steeds de dag des Heren eren.

Met de meeste van die tips heb ik geen probleem. Behalve met nummer drie, die begrijp ik niet. Beweeg je afgedamd voort. Hoe doe je dat in godsnaam, afdammen en toch voortbewegen? Is dat niet tegenstrijdig?
Het doet me denken aan hoe wij, drie zussen, ooit eens in de Ardennen samen met drie jongens probeerden de Ourthe in te dammen. Hoeveel keien wij hebben aangevoerd! En hoe wij hebben gestapeld! Als volleerde bouwvakkers legden we een lange rij stenen over de breedte van de rivier. Daar kwam dan weer een rij bovenop en zo ging dat maar verder. En alles met de hand! Takken en gras hebben we ertussen gestoken, maar niks hielp. De Ourthe bleef maar stromen. In het begin langzamer, dat wel, maar op het einde van de dag sleurde ze de hele dam mee. Het was in ieder geval een les in nederigheid. Misschien dat de derde tip daarom in andere kranten werd vertaald als Wees vriendelijk en nederig of Blijf kalm.
Nummer acht vind ik eigenlijk ook een moeilijke. Vergeet snel het negatieve. Ik probeer het elke dag, echt, ik werk daar hard aan. Mijn bewuste ik is gewillig genoeg, maar mijn onderbewuste is nog zwak. Soms droom ik over dingen van jaren geleden en word ik midden in de nacht wakker. Badend in het zweet en met tranen in mijn ogen. Ik moet wel zeggen, dan komen nummer negen en tien goed van pas: Respecteer zij die anders denken en Zoek actief naar vrede.

Eigenlijk zijn deze tips universele regels en kan het niet anders dan dat de paus de tien geboden gewoon gaat afschaffen. Ik verheug me al. Want dan is het eindelijk gedaan met die kuisheid. Zeker in mijn gemoed.