Soms zou je toch

Allemaal goed en wel, maar ik zit er weer mee. Zijn de kinderen het huis uit en denk je het huishouden definitief onder controle te hebben – dan gaat je man eens even zelfstandig denken. Soms zou je toch. Ik mag dan wel aan het lege-nest-syndroom lijden maar dat het tegenwoordig boven én beneden proper is, is toch aardig meegenomen. Vroeger was alles óf boven spic en span, óf beneden, maar nooit overal. En daar werd ik zenuwachtig van. Daarna werd ik verdrietig van de aanblik van een aanrecht dat nog net hetzelfde was als toen ik het huis verliet. Ik heb mijn uiterste best gedaan om het positieve ervan in te zien, en dan zoiets.

Manlief heeft besloten mee te doen met een studie en poetst sinds een paar dagen zijn tanden met een nieuwe, elektrische tandenborstel. Een hoogst gesofisticeerd apparaat met smartguide en al. Excellente begeleiding is daarmee verzekerd. Wanneer hij twee minuten poetst, heeft hij dertig seconden tijd per kwadrant en de tandenborstel geeft met een piep aan wanneer hij moet wisselen. Hij moet natuurlijk alle vlakken van zijn tanden poetsen en dat vereist wel enig tel- en denkwerk om dat binnen die dertig seconden te doen. Niks van even gedachteloos je tanden poetsen. De inspanning is hem dan ook aan te zien; verticale denkrimpels worden in twee minuten echte groeven. Er wordt geen rekening gehouden met eventuele rustpauzes en terwijl de tandenborstel registreert hoeveel plak hij op zijn tanden heeft, daaraan aangepast vibreert en roteert, vermengt de tandpasta zich met speeksel. Geen tijd om het mengsel uit te spugen en het druipt langs zijn kin naar beneden, de wasbak in. Ondertussen spat alles ook nog eens alle kanten op en ziet de badkamer eruit alsof er een sneeuwkanon werd gebruikt.

Na dertig dagen wordt er van hem verwacht dat hij een vragenlijst invult. En zie, vraag tien, ik vind dat ik die moet beantwoorden. Want daar vragen ze of hij ook van mening is dat het gebruik van de smartguide leidt tot langer poetsen. En daar kan ik alleen maar volmondig ja op zeggen.
IMG-20141007-WA0000

Advertenties

Strekbeweging

Eindelijk! Eindelijk durft een hoger opgeleide vrouw het eens te zeggen. Nicole Karafyllis, een Duitse filosofe, zegt vandaag in de Aachener Nachrichten dat poetsen is zoals sport. Juist wat ik altijd al heb gedacht! Ze werken namelijk allebei ontspannend en leiden allebei tot niets. En ze vraagt zich af waarom men toch zin geeft aan sport, maar niet aan poetsen. Want wanneer je met hoger opgeleide vrouwen over poetsen spreekt, zeggen ze bijna allemaal dat ze een poetshulp hebben. Om meer tijd over te hebben voor zinvolle bezigheden en meer aan sport te kunnen doen. Waarmee ze indirect zeggen dat poetsen niet zinvol is en geen lichamelijke inspanning vergt.

Dat denigrerend gedoe over poetsen ligt me al langer zwaar op de maag. Ik begrijp niet waarom het zo weinig maatschappelijke erkenning krijgt. Je mag er ook absoluut geen plezier aan beleven. Tegenwoordig verdenkt men iemand die graag poetst al meteen van smetvrees. Misschien weten we er nog te weinig over?
Het wil er bij mij dus echt niet in. Kilometers joggen of fietsen, gewoon, nergens naartoe, of gaan fitnessen, is daar meer zingeving mee gemoeid dan wanneer je bijvoorbeeld de vloeren van je boven- én benedenverdieping op één dag dweilt?
Ik wil hier niet beweren dat ik het gráág doe. Maar stofzuigen en dweilen houdt me stevig met de voeten op de grond. En terwijl ik het strijkijzer over die lekker geurende, pas gewassen hemden laat glijden, krijg ik vaak verhelderende gedachten over het leven en mezelf. Hoeveel plooien ik daarbij al heb glad gestreken! Grootse, filosofische redeneringen zijn er bij op gang gekomen. Over zin en onzin van boxershorts strijken, over steeds weer opnieuw beginnen en mijn eigen vergankelijkheid. Bij lopen of fietsen, gewoon, zonder doel, heb ik dat nog niet gehad. Dan is het enige wat me bezighoudt: waarom doe ik dit eigenlijk? Hoe lang duurt het nog? Aan wie moet ik hier wat bewijzen? En: ik zou mijn tijd beter aan ramen lappen besteden, want mijn schoonouders komen op bezoek. Heb ik in een moeite door ook nog die strekbeweging. Ook al leidt het dan tot niets.