Mysterie

De statistieken op WordPress bekijken is een interessante bezigheid. Van elk bericht dat ik plaats, kan ik nagaan hoe vaak en in welk land het wordt bekeken. Ik weet nooit wíe er leest, maar weet wel dat er in Nederland evenveel gelezen wordt als in België. Ik kan ook zien dat mijn blog elke dag wordt aangeklikt. Dat verblijdt me zeer en voor iemand die dit jaar nog maar vier berichten heeft geplaatst, vind ik dat een hele eer.
Een paar jaar geleden schreef ik elke week iets. Ik had mezelf die discipline opgelegd, wat soms moeite kostte maar vaak ook niet. En toch ben ik nu al een hele tijd aan het slabakken. Zo schrik ik ervan dat het alweer van oktober geleden is dat ik nog iets publiceerde.
Ik moet wel toegeven, het is soms moeilijk. Veel onderwerpen zijn de revue al gepasseerd en ik merk dat ik met het ouder worden niet meer zo de behoefte voel mijn mening over bijvoorbeeld de actualiteit in het openbaar te ventileren. Of het misschien niet meer durf. Nochtans, ik kan me nog altijd hevig opwinden over wat er zoal gaande is in de wereld. Dat begint vaak al ´s morgens vroeg bij het ontbijt, wanneer ik de krant nog maar opensla. Wanneer het gaat over een nieuwe wetgeving rond abortus en euthanasie in ons land, bijvoorbeeld, krijg ik hartkloppingen en moet ik oppassen niet te beginnen roepen. Mijn man heeft dat niet graag, dus mompel ik maar wat. Zulke belangrijke ethische kwesties eens rap door een regering in lopende zaken laten behandelen, dat zouden ze moeten boycotten. Zo normaal als het wordt leven en dood als een medische act te zien. De zelfbeschikking ten top gevoerd. Waarom mogen geboorte en dood niet moeilijk zijn? Waar blijft het mysterie? Straks hoeven we over niets nog te filosoferen – leven en dood worden per vingerknip voor ons geregeld.
Eigenlijk wou ik er hier niets over zeggen. Het zijn maar gemompelde gevoelens, bedenkingen. De bedenkingen van een ouder worden vrouw, een moeder en een oma, die soms versteld staat van wat er rond haar gebeurt en daar niet altijd raad mee weet. Vergeet ze dus maar.

P.S.: Om over mysteries te spreken: afgelopen zaterdag hebben we Sinterklaas gevierd. Het was een mooie dag, een dag om nooit te vergeten. Soms ben ik heel dankbaar om wat ik allemaal mag meemaken.

Verandering

Zondag 14 oktober

Vanochtend al vroeg mijn stem uitgebracht. Met volle overtuiging want ik geloof in de democratie en ben vóór verplicht stemmen.
Om vijf uur voor de televisie gaan zitten – was erg benieuwd naar eventueel grote politieke verschuivingen in ons land. Stelde vast dat ze veel te vroeg beginnen met de live-uitzendingen. Bleef toch zitten om te luisteren naar de prognoses. Met een handvol getelde kiesbureaus werden fictieve coalities samengesteld en journalisten en professoren gisten naar wie er burgemeester wordt. Ivan de Vadder mocht ontelbare keren grafieken aanwijzen en van links naar rechts swipen. Hij deed dat goed, echt, heel gedreven. Wallonië kwam pas laat aan bod.
Heb nu het onbevredigende gevoel dat ik voor niks uren aan het scherm gekluisterd zat, want wat de partijen met onze stemmen gaan doen – het is voorlopig nog een raadsel. 
Over de politici zelf wel een en ander bijgeleerd.

Maandag 15 oktober

De politieke onderhandelingen zijn begonnen. De strategieën doorzie ik niet. Wat wil bijvoorbeeld Wouter Van Besien? En wat is dat daar in Gent en Oostende? Met de buurvrouw erover gesproken maar het blijft kodffiedik kijken.
Ter ontspanning naar “Boer zoekt vrouw – De wereld rond ” gekeken. Weinig of geen mooie natuurbeelden gezien en bij twee van de vijf boeren gebeurde er niets. Niet in Noorwegen, niet in Zuid-Afrika. Ben nu kwaad op mezelf. Op twee dagen tijd een uur of acht op de sofa naar het scherm zitten turen en ben ik er iets wijzer van geworden? Geen sikkepit. Ik kijk nooit nog televisie.

Dinsdag 15 oktober

In de voormiddag het album Dream Darling van The Slow Show gehoord. Zwaar onder de indruk.
Mijn grijs vestje bij vriendin gaan halen – had ik vorige week bij haar vergeten. Van gedachten gewisseld over trouwen, dopen, ouders en kinderen. Hoewel, gewisseld. We denken hetzelfde.
In het Grenzlandtheater een wel heel kolderieke uitvoering gezien van De Vrek van Molière. Iedereen was enthousiast, behalve ik. Het deed me teveel aan Kulderzipken denken.
Te weinig bewogen vandaag en teveel gesnoept. Dat moet dringend veranderen.

Woensdag 16 oktober

Vanmorgen eerst de strijk weggewerkt. Ik haat strijken, maar frommels nog meer. 
Kleinzoon was namiddag hier. Ondanks het mooie weer wilde hij binnen met Playmobil spelen. Uren op de grond gelegen maar was heel fijn.
Rond acht uur een wandeling gemaakt en daarna beginnen lezen in Terug naar Neerpelt van Lieve Joris. Kan nog geen oordeel vellen.
Genoeg beweging gehad maar iets teveel gesnoept. Dat moet veranderen.

Donderdag 17 oktober

Benen en rug stijf. De hele dag bureauwerk gedaan en daarna naar de pizzeria geweest.
Te weinig beweging, teveel gegeten en gesnoept. Er moet echt iets veranderen.

Vrijdag 18 oktober

Slecht geslapen en maar langzaam op gang gekomen. Tijdens ontbijt gelezen dat een restaurantuitbater aan zee genoeg heeft van spelende kinderen in zijn etablissement. Maakte de bedenking dat het tot veel discussie zal leiden op Facebook. Heb niet gekeken.  
Boodschappen gedaan, drie machines gewassen en zelf bladerdeegpizza gemaakt, onder begeleiding van Golden Slumbers. Het speelde de hele tijd door mijn hoofd. De versie van Elbow.
De werken in de straat gekeurd. Of alles klaar is tegen eind oktober waag ik ten zeerste  te betwijfelen.
Mezelf in de spiegel bekeken en de nieuwe puntenlijst van Weight Watchers bestudeerd. Vanaf morgen gaat het veranderen.