Op Vlaamse wegen

Vorige week heb ik veel tijd in de auto doorgebracht en daarbij heel wat radiospotjes mogen aanhoren. Vroeger maakten ze reclame voor voeding, persoonlijke hygiëne en wasmiddelen. De basisproducten, zeg maar. Tegenwoordig gaat het over reizen, banken en verzekeringen. Ik werd er niet geruster op, daar alleen op Vlaamse wegen. Alsof ik nog niet bang genoeg ben. Zo ben ik bijvoorbeeld doodsbenauwd voor brand. Het is gebeterd sinds we weer in een vrijstaand huis wonen, maar toch. In mijn auto verstijf ik van schrik wanneer bestuurders van Duitse wagens zomaar, schijnbaar uit het niets, voor of achter, links of rechts van mij gaan rijden. In een vliegtuig sterf ik duizend doden, zo zonder grond onder mijn voeten. En het koude zweet breekt me uit alleen al bij de gedachte dat mijn man besmet geraakt door een of ander akelig virus. Ik ben ook bang dat ik kanker krijg, of dat mijn zussen het krijgen. Ik ben bang voor alleen oud worden en huiver voor afhankelijk zijn van anderen.

Ik ben niet bang voor stroomuitval. Het lijkt me zelfs gezellig. Ik ben ook niet bang voor mijn dood, en al helemaal niet voor mijn begrafenis. Daar heb ik dus ook geen verzekering voor. Fout dus. Dat ik daar nog nooit aan heb gedacht! En mijn geld! Hoe onverantwoord ik daarmee omga! Al rijdend hoorde ik welke bank mij eerlijk advies kan geven en mijn geld goed zal beleggen. Of nee, ik moest een krediet aangaan. Maar goed oppassen, want lenen kost ook geld. Die slimme reclamejongens raadden me dringend aan met behulp van de bank of een verzekeringsmaatschappij mijn pensioen aan te vullen, want ik ga nog heel lang leven en absoluut niet toekomen. Lang leven, ik, met mijn voorouders? Vervolgens zal mijn begrafenis stukken van mensen kosten. Mijn familie zal dat nooit kunnen betalen, dus heb ik een uitvaartverzekering nodig. Wie zegt er eigenlijk dat ik een dure begrafenis wil? Misschien wil ik wel een sobere. Of moet ik nu ook nog bang worden dat mijn familie, net als bij koningin Fabiola, mijn laatste wensen niet zal eerbiedigen?

De kreet van Zalando

Wie bestelt er nu schoenen op het internet. Boeken tot daaraan toe, maar schoenen! Laatst zaten we hier met z´n allen aan tafel en hoorde ik dat mijn zonen en hun vriendinnen dat regelmatig doen. Bij Zalando. Vandaag besteld, morgen geleverd, zeiden ze. En hoe leuk dat is, na het werk, thuis, op je gemak alles passen. Wanneer het tegenvalt, vertelden ze, stuur je alles gewoon weer terug. Zonder kosten. Goh, ik wil niet weten hoeveel schoenen er in onze contreien onderweg zijn. Ja zeg, hoe vies is dat. Wie heeft die allemaal aan gehad? Zo zal voetschimmel zich wel verspreiden. Want ik geloof nooit dat iedereen thuis propere sokjes aantrekt om schoenen te passen. Het is voor mij ook een kwestie van principes. Al die mistoestanden bij firma´s als Amazon en Zalando, daar wil ik niks mee te maken hebben.

Schoenen dus. Heel Aken en omstreken heb ik afgeschuimd, op zoek naar blauwe schoenen met een hak. Blauw is het probleem niet, wel die hak. Die mag niet te laag zijn, maar ook niet te hoog. Uiteindelijk had ik de juiste gevonden, helaas niet meer verkrijgbaar in mijn maat. Nee, ze kon ze ook niet meer bestellen, zei de verkoopster. Stiekem heb ik daarna thuis op mijn computer Zalando aangeklikt. Gewoon, om eens te kijken of ze die pumps daar wel in mijn maat hadden en die verkoopster eens goed de waarheid te kunnen vertellen.
Het was echt niet mijn bedoeling iets te bestellen. Absoluut niet, kwestie van principes. Maar keus dat ze daar hebben! En toen heb ik me verlaagd. Voor ik het goed en wel besefte had ik drie paar in mijn winkelmandje liggen. De bestelling verliep vlot en ze zouden de volgende dag leveren. Op de praktijk. Ik wist alleen nog niet of ik me wel zou kunnen inhouden als die jonge man uit het reclamefilmpje aan de balie zou verschijnen.

Het was niet nodig in hysterisch gekrijs uit te barsten. Hij was lang niet zo knap als die kerel op televisie. Hij was ook ouder. En de geur die hij meebracht had veel weg van stinkende kaas.

IMG-20140902-WA0000