Gewoon op straat

‘De meeste verhalen liggen gewoon op straat. Je moet alleen goed kijken en luisteren.’ Met die gedachte in het achterhoofd stapte ik voor het begin van de pandemie wel eens in mijn auto om naar het Kaufhof in Aken te rijden – ook wanneer ik niets nodig had. Het was een ideale plek om columns te sprokkelen: iemand sprak me aan om iets te vragen, ik ving gesprekken op tussen winkelende vriendinnen of tussen verkoopsters, er gebeurde iets in het pashokje of aan de kassa, – kortom, altijd maakte ik wel iets mee waarover ik kon schrijven. Mijn kinderen en kleinkinderen zijn ook een bron van inspiratie, maar vinden het niet fijn ‘gebruikt’ te worden. Mijn man heeft daar gelukkig geen problemen mee. Ergens een lekker stukje taart of een ijsje eten kon eveneens tot een column leiden. Ofwel bracht het gesprek met diegene met wie ik aan een tafeltje zat me op een idee, ofwel luistervinkte ik bij de buren. 

Sinds de eerste lockdown zijn toevallige ontmoetingen zeldzaam geworden. Ik heb ze dan ook deerlijk gemist. Slechts voor het hoogstnodige de deur uit mogen of pas na afspraak ergens kunnen binnengaan, best alleen en ook nog met een mondmasker op, zorgt voor bedroevend weinig interactie. Op den duur kreeg ik zelfs het onbehaaglijke gevoel dat het sociale deel van mijn hersenen verschrompelde. Of toch nog weinig oplichtte. Als robotten liepen we op veilige afstand van elkaar door de straten en de winkels om uiterst doelgericht onze spullen te gaan kopen. Uitgebreid kijken, vergelijken, passen, twijfelen of een voorbijganger aanspreken was er niet meer bij. Samen met het teloorgaan van die toevallige contacten leek ook mijn creativiteit te verminderen. 

Vandaag, al surfend op het internet, las ik dat Lea, een als rollator vermomde robot, de gebruiker niet alleen helpt en beschermt bij het lopen, maar ook stimuleert om lichamelijk actief te blijven. Met oefeningen en met dansen. Voor het eerst sinds lange tijd begon het creatieve gedeelte van mijn hersenen weer op te lichten: een robot die zich vermomt als rollator en met je begint te dansen. Waar en wanneer zou ze dat doen? Als ze er zelf zin in heeft of op commando? Ik zag het al helemaal voor me: allemaal negentigjarigen, mannen en vrouwen, dansend met hun rollator, gewoon op straat. Ineens heb ik zelfs stof genoeg voor een vervolgverhaal. 

Afbeelding

Ademloos

Een maand of twee geleden kocht ik een nieuwe agenda, of nee, twee agenda´s om precies te zijn, een persoonlijke en, hoewel ons huishouden nog maar uit twee personen bestaat, een gezinskalender, iets waar lange tijd geen behoefte aan bestond omdat ik alle afspraken van ieder lid van ons gezin kon onthouden, daar zelfs prat op ging, maar spijtig genoeg vanaf het ogenblik dat ik begon te studeren en te schrijven niet meer zo goed functioneerde, immers, studeren en schrijven zijn twee activiteiten die veel concentratie vragen, en geloof het of niet, maar zelfs om je verbeelding te laten spreken moet je je kunnen concentreren en daar hoort afspraken in je hoofd prenten absoluut niet bij, met als gevolg dat ik nu ieder jaar in november een agenda koop, een agenda die aan verschillende criteria moet voldoen: hij hoort in elke handtas te passen, een buigzame kaft te hebben en glad en wit papier, plus een indeling over twee bladzijden zodat je wanneer je hem openslaat meteen een overzicht hebt van de hele week, wat je hele gemoed in één klap kan doen opklaren, alleszins het mijne, zo keurig en net als mijn afspraken in mijn agenda staan, sommige in potlood en andere in de kleur van mijn lievelingspen, gewoon omdat ik maar niet kan besluiten waarmee ik liever schrijf (ofschoon ik me daarover ook wel weer kan ergeren), omdat, tja, potlood heeft iets provisorisch, nietwaar, alsof het nog niet zeker is wat er staat, wat me enerzijds bij het schrijven goed van pas komt, me anderzijds in mijn kalender zo kan spijten voor de afspraak die ik heb gemaakt, terwijl het koningsblauw van mijn pen iets verhevens heeft, edoch niet bij iedere afspraak past, maar goed, in november heb ik dus twee agenda´s gekocht, een gezinskalender waarin mijn man heel af en toe iets schrijft, en een persoonlijke, een duurzame, recycleer- en composteerbaar lees ik op de achterkant, in het juiste formaat en met een buigzame kaft, alleen, het papier is niet wit maar beige gespikkeld, en ook niet glad, omdat het is gemaakt van snelgroeiend en -drogend gras, waarmee ik niet wil zeggen dat ik daarover struikel, duurzaam is duurzaam, nochtans weet ik vandaag niet goed of ik hem nog wel zo leuk vind, hij ziet er zo leeg uit, en hoewel die weinige afspraken die erin staan zorgen voor perspectief, me het gevoel geven dat ik toch nog iets van een sociaal leven leid, confronteert hij me er ook mee dat dat leven zich hoofdzakelijk afspeelt op het internet, op Zoom, FaceTime en Skype, beneemt hij me soms zelfs de adem, met als gevolg dat ik dan weer mijn heil moet zoeken op Youtube, bij Yoga with Adrienne, om op mijn sportmat in de woonkamer samen met acht miljoen andere gebruikers mijn ademhalingsoefeningen te doen.  

Een kop vol corona

Dag allemaal,

Hoe gaat het ermee? Het is al even geleden dat we elkaar nog spraken – hopelijk zijn jullie nog goed gezond.
Hier is alles oké. Ik bedoel, we zijn nog aan het werk, hadden (nog) geen corona, en zijn flink aan de wandel. Geen vijftig kilometer op een dag, ook geen dertig, maar toch. Voor de rest is er natuurlijk altijd wel iets, maar dat zal bij jullie wel niet anders zijn. Zo hebben we de laatste tijd wat problemen met de verwarming. Die doet het té goed, zodat we hier nu al weken zitten bij een temperatuur van 25 graden. Veel werk verzet je dan niet in huis, hoor, bij die hitte. Omdat de firma die vorig jaar de installatie vernieuwde dat probleem maar niet opgelost krijgt, heb ik vanmorgen nog eens geprobeerd hen te bereiken. Maar er liep een antwoordapparaat. Ik heb de band heel beleefd besproken, ben echt kalm en rustig gebleven, en wacht nu op een telefoontje terug.
Gisteren werd ik ermee geconfronteerd dat burgerzin door iedereen anders wordt ingevuld. Valt jullie dat ook zo op? Sommige relaties komen echt wel onder druk te staan. Ik wist niet goed wat ik ermee aan moest, behalve mijn gedacht zeggen. Natuurlijk kreeg ik een heel raar gedacht terug. Toen ik thuis ook nog verontrustende berichten op Facebook las omtrent het ontkennen van de heftigheid van het virus, toen… enfin, het was niet mijn beste dag. Maar daar ga ik nu even niet over uitweiden.
Wat betreft mijn schrijven: bij het begin van de eerste lockdown (oei, nu betrap ik mezelf erop te denken dat een tweede eraan zit te komen), was ik ervan overtuigd mijn boek eindelijk af te krijgen. Al die tijd die ineens vrijkwam, de rust die er heerste in de buurt en op straat, alles wat ik meende nodig te hebben om te schrijven, werkte mee. Dacht ik. Want het is dus niet gelukt. Mijn kop zat en zit vol corona. De feiten zijn spannender dan de fictie waardoor ik me niet op fictie kan concentreren. Ik heb ook weinig fictie gelezen. Straks ken ik mezelf niet meer.
Verder heb ik niet veel te berichten. Of toch, ons tuinhuis met overkapping is af. En de berging en de inkomhal zijn geschilderd. Hier binnen oogt het heel wat frisser allemaal. Alleen jammer dat we zo weinig volk mogen zien. Terwijl dat hier nu heel goed zou kunnen. De woonkamer is groot genoeg en bij 25 graden heb je het niet koud als het raam open staat. Ach ja.
Allez, ik ben echt heel benieuwd hoe het met jullie gaat. Laat maar eens iets weten.

Met warme groet, Ingrid

P.S.: Dinsdagnamiddag ben ik met de buurvrouw wezen wandelen. In weer en wind. Paddenstoelen gespot. Ik zal er een foto bijdoen.

Vakantie

Hoewel ik ooit heb beloofd regelmatig iets op Rimpelingen te posten, komt daar de laatste tijd weinig van in huis. Tot mijn grote vreugde tonen mijn statistieken dat mijn site toch vrijwel elke dag wordt bezocht. Hartverwarmend vind ik dat, en ik dank jullie daarvoor.

Dat ik weinig post heeft met verschillende dingen te maken. Hieronder volgt een beetje uitleg.
Ten eerste: ik ben lid van een schrijfclub. Elke maand komen we bij elkaar. We krijgen een opdracht van de docent die onze groep leidt, schrijven thuis een tekst en lezen die de volgende keer voor. We geven en krijgen dan feedback. Sommigen zijn bezig met een boek of een blog rond een bepaald thema en schrijven daarover iets. Anderen houden zich mooi aan de opdracht. De teksten die ik daarvoor schrijf, vind ik niet altijd geschikt voor publicatie op Rimpelingen. Omdat het zulke delicate onderwerpen zijn of omdat ik denk dat niemand er iets aan heeft. Wat dus betekent dat ik wel blijf schrijven maar jullie niet alles laat lezen.
Ten tweede: ik ben echtgenote, moeder, schoonmoeder en grootmoeder. Ook vriendin, zus, schoonzus en schoondochter. Er doen zich dus genoeg grappige, verdrietige, onrustwekkende of deugddoende situaties voor. Mijn man heeft er niets op tegen dat ik hem af en toe ‘gebruik’ maar niet iedereen vindt het leuk in een blogpost te verschijnen en ik probeer daarin een gulden middenweg te bewandelen. Er valt zo wel een en ander weg waarover ik zou willen of kunnen schrijven.
Ten derde: het lijkt wel of er in het Kaufhof niks meer gebeurt. Toch niet meer sinds het werd omgebouwd. Het is ook mogelijk dat mijn gedachten zo mijlenver weg zijn dat ik gewoon niet meer opmerk wat er rondom mij te horen of te zien is. Want ondertussen schrijf ik ook aan een boek en dat vraagt best veel hersenwerk. Of het ooit iets wordt, weet ik niet, maar ondertussen heb ik wel een project. (Een goede vriendin vindt dat alleen al geweldig: Ingrid stelt haar man niet meer verantwoordelijk voor het hebben van het project; ze heeft er zelf één!)

Dit alles wil niet zeggen dat ik van plan ben Rimpelingen op te geven. Bij lange na niet. Maar nu ga ik eerst wat vakantie houden. Wie weet zie ik Claudio terug, eet ik onderweg daar naartoe boterhammen met ei en snoep ik een hele zak Napoleonbollen leeg.

Ik wens jullie allemaal fijne, zomerse weken en tot binnenkort!

World Poetry Day 2018

Voor wie dit leest

Gedrukte letters laat ik U hier kijken,
maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,
mijn hete hand uit dit papier niet steken;
wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken.

O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.
Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid;
verzacht het vreemde door de druk verstenen
van het geschreven woord, of spreek het uit.

Menige verzen heb ik al geschreven,
ben menigen een vreemdeling gebleven
en wien ik griefde weet ik niets te geven:
liefde is het enige.

Liefde is het meestal ook geweest
die mij het potlood in de hand bewoog
tot ik mij slapende vooroverboog
over de woorden die Gij wakker leest.

Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn
en door de letters heen van dit gedicht
kijken in uw lezende gezicht
en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.

Doe deze woorden niet vergeefs ontwaken,
zij kunnen zich hun naaktheid niet vergeven;
en laat Uw blik hun innigste niet raken
tenzij Gij door de liefde zijt gedreven.

Lees dit dan als een lang verwachte brief,
en wees gerust, en vrees niet de gedachte
dat U door deze woorden werd gekust:
Ik heb je zo lief.

Leo Vroman

Waarom het hier zo stil is

Het windspel aan de achterdeur tingelt. Mijn man komt binnen. Hij hangt zijn jas in de kast, ziet dat de tafel nog niet gedekt is maar gaat toch zitten om alvast wat papieren na te kijken. Terwijl ik aan het aanrecht sta en de sla laat zwieren, begint hij het gesprek.
‘En, wat hebt gij vandaag zoal gedaan?’
‘Niks’, antwoord ik kortaf.
‘Hoe, niks?’
Slecht gezind begin ik op te sommen. ‘Naar het gemeentehuis geweest, die documenten wegbrengen. Drie machines was laten draaien en een cd bij bol.com besteld. Die stofzuiger probéren te bestellen maar daarvoor moest ik eerst die security code van de Visakaart activeren, wat om de een of andere reden niet gelukt is. Stom internet. Opnieuw een code aangevraagd maar dat duurt minstens drie dagen vooraleer ik die krijg. Nog wat online overschrijvingen gedaan. Dat is het zowat. Oh, en veel nagedacht. Over alles wat ik niet doe. En toen was de dag om.’
‘Ge zult nog wel wat meer gedaan hebben’, zegt hij verstrooid.
Ik grommel nog wat verder. ‘Ik begrijp niet hoe dat komt. Vroeger ging ik meer mee naar de praktijk, reed soms vier keer op en af naar Aken voor de kinderen, kookte alle dagen vers, het huishouden was keurig aan de kant, allez, meestal toch, en dan had ik nog tijd en energie over voor van alles en nog wat. En tegenwoordig! Dit jaar heb ik nog maar twee keer gelei gemaakt. Paardenbloemgelei in het voorjaar en kerstgelei in het najaar! Niks krijg ik gedaan en toch ben ik ´s avonds stikkapot!’
‘Ja’, zegt hij, iets alerter nu, ‘toen waart ge ook wel twintig jaar jonger.’
Even later vraagt hij heel voorzichtig: ‘Hebt ge nog iets voor uw blog geschreven of verder gewerkt aan dat vervolgverhaal voor de schrijfclub?’
‘Niks nieuws geschreven, nee’, zeg ik, nog net niet snauwend. ‘Voor dat fictieve verhaal  nog eens gelezen wat ik al heb. Ik kan dat niet, schrijven. Ik heb niet genoeg fantasie. En voor mijn blog, tja, de dingen die me écht bezighouden… ge kunt toch niet alles zomaar op het internet smijten.’

Ik zet het eten op tafel en we praten verder. Over vreugde en verdriet, over kleine en grote rimpelingen, die mij, ons, heel erg in beslag nemen maar die ik niet met iedereen kan of wil delen. Over een nieuw evenwicht, dat ik daarin nog moet vinden.

Daarom dus is het hier zo stil.

Fantasie

Stel, zegt hij, stel, je wint een schrijfweek. En je mag kiezen waar je naartoe gaat. Want het is de uitdrukkelijke bedoeling dat je je woonplaats verlaat. Kom, vooruit, vertel eens, hoe ziet die plek eruit?

Het tollen begint. Die trullo in Puglia. Alleen al dat uitzicht daar. Tot in Martina Franca kan je kijken! De hele dag buiten zitten, een eigen zwembad, fijne buren. Of nee, te gezellig, en dan komt er van schrijven ook weer niks. Een gîte in Varengeville-sur-mer! Elke dag wandelen langs de Atlantische Oceaan. De kerk, de hortensiatuin en Bois des Moutiers nog eens bezoeken. Hoewel, dan wil hij vast ook een paar dagen mee. En het is míjn schrijfweek. Ha, ik weet het. Een huisje in Ierland. Op de plek die we afgelopen zomer tijdens onze rondreis bezochten en waarvan ik toen al dacht: hier kom ik terug. Helemaal alleen kom ik hier terug om een week lang te lezen en te schrijven – misschien dat het hier weer lukt.
Ik kan het me al helemaal voorstellen. Het is herfst – ik houd van de herfst en al zijn kleuren – en in een kleine cottage niet ver van de zee staat mijn opengeklapte laptop op een lange, houten tafel. Naast mijn laptop ligt een blok A4-papier met hoge ruiten. Ik wil mijn denkproces bijhouden en dat kan ik alleen door met de hand te schrijven. A4 moet het zijn en hoge ruiten, geen vierkantjes of lijnen, want het is me nog nooit gelukt op iets anders mijn gedachten neer te schrijven. Mijn lievelingspen ligt er bovenop. Hij is gevuld met koningsblauwe inkt. Ik heb geen andere kleur. Rood is me te frivool, groen te harmonieus en zwart te definitief. Koningsblauw heeft iets verhevens en hoopvols, iets wat voor mijn gevoel goed bij schrijven past.
Op het uiteinde van de tafel ligt een stapel boeken – een paar oude, vertrouwde en een paar nieuwe. De oude heb ik nodig voor mijn eigen boek, de nieuwe zijn voor alle avonden dat ik me nestel in een hoge, geruite leunstoel bij de haard, de geur snuif van brandend hout en met mijn voeten op een bankje geniet van een glas rode wijn. Ik lees, staar filosofisch in de vlammen en iedere avond, net voordat ik ga slapen, luister ik naar Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt.

Twee keer per dag ga ik wandelen, ´s ochtends na het ontbijt en ´s avonds voor het donker wordt. Zodra ik buiten kom, ruik ik de zilte, koele lucht. Het waait maar het regent niet, een hele week regent het niet, en boven me hangen de meest wonderbaarlijke wolkenpartijen. Vol overgave kijk en luister ik naar de zee en de wind. Mijn fantasie slaat op hol, wat een geluk, mijn fantasie slaat op hol, en ik haast me terug naar mijn cottage om te schrijven. Elke dag ga ik tot een uur of zeven door. Ik vergeet te eten en te drinken, ik schrijf en ik schrijf en ik schrijf. Eindelijk.

 

Memories

Telkens wanneer ik All Kinds of Everything van Dana op de radio hoor, moet ik denken aan die keer dat ik samen met Lizzy, mijn buurmeisje en vriendinnetje, voor de eerste keer naar het Eurovisiesongfestival mocht kijken. Ik was meteen weg van Dana, zij van Julio Iglesias. Dat moet in 1970 zijn geweest – ik was dus negen en Lizzy tien.

Een paar jaar tevoren was Lizzy vanuit Australië naar België gekomen. Australië was echt heel ver. Mijn vader had het me laten zien. Hij had een sinaasappel uit onze witte fruitschaal genomen, had hem tussen zijn duim en twee vingers gehouden en gezegd dat dat de aardbol was. Als jij dáár woont, zei hij terwijl hij een speldenknop boven in de sinaasappel stak, dan woonde Lizzy dáár, en hij stak er onderaan een tweede in. Ze hing helemaal ondersteboven. Hoe zoiets kon, begreep ik niet.

Lizzy kwam uit een heel ander gezin dan dat van mij. Haar moeder reed iedere dag naar Nederland om daar te gaan werken en haar vader was altijd thuis. Haar vader was heel veel ouder dan haar moeder. Hij dronk nooit koffie, alleen maar zwarte thee met melk. Dat hij niet echt haar vader was, wél de man van haar moeder, vond ik moeilijk te begrijpen. Lizzy sprak Engels met haar vader en Nederlands met haar moeder. Ze had een eigen kamer waar we veel knutselden, op haar bed lagen te lezen en honderduit babbelden. Zelden werd er aandacht aan ons besteed, iets waarvan ik toen alleen de voordelen zag.

Na de lagere school in Lommel moest Lizzy naar een internaat in Engeland. Onze levens begonnen meer en meer uit elkaar te lopen maar als we elkaar in de vakanties terugzagen was het alsof ze nooit was weggeweest.  In 1974 is het gezin plots weer uit onze straat vertrokken. Niemand wist waarheen. Een nieuw thuisadres heb ik nooit gekregen – ik kon alleen maar naar het internaat in Engeland schrijven. Ze heeft een paar keer terug geschreven, maar haar brieven waren zo afstandelijk en nietszeggend dat ik er niet goed raad mee wist.

Het voelt alsof er toen iets niet is afgemaakt en loslaten heb ik nooit goed gekund. Daarom heb ik een paar maanden geleden een zoekertje op het internet geplaatst. Tot mijn grote verbazing heeft iemand van Memories, een programma op de Nederlandse televisie dat mensen die elkaar uit het oog zijn verloren weer bij elkaar probeert te brengen, daarop gereageerd. Jammer genoeg liet die mevrouw me laatst weten dat ze Lizzy niet hebben kunnen opsporen. Mijn teleurstelling was groot en ik weet nog niet goed hoe ik verder moet zoeken. Maar ergens voelde ik ook iets van opluchting. Stel je voor dat ik met al mijn emoties op televisie was gekomen..

Klik hier om Julio Iglesias te beluisteren

Blijven schrijven

De paus was moe. Levenslang had hij gekregen en opeens deelde hij mee dat hij zijn tijd niet kon uitzitten. De kracht om zijn ambt nog goed uit te oefenen ontbrak hem, zei hij, en hij vroeg invrijheidstelling. Ik kon het me heel goed voorstellen. Al dat reizen, al dat aan- en omkleden, steeds die rode schoenen aan en uit, het moest hem gewoon te veel geworden zijn. Hij wilde wel blijven schrijven, liet hij weten.

De aankondiging kwam in februari 2013, bij het begin van de vasten. Het was een moeilijk moment voor mij. Want het is me met de paplepel ingegeven: doorbijten, volhouden, nooit opgeven. En plots gebeurde er zoiets: de hoogste morele instantie zag het niet meer zitten. Kort van te voren had Beatrix al troonsafstand gedaan en toen gaf de paus het ook nog eens op. Je zou voor minder van je geloof afvallen.

Ik wist niet meer hoe ik de vasten zou kunnen volhouden, zo zonder paus. De moed zonk me in de schoenen bij de gedachte aan al die dingen die ik me had voorgenomen: elke dag studeren, opgewekt mijn huishoudelijke taken doen, de hele dag mindfull rondlopen en regelmatig schrijven. Om nog maar te zwijgen van mijn dieet. Als ik dat allemaal alleen zou moeten doen, midden in een geloofscrisis, het zou me nooit lukken. Gelukkig was er toen mijn buurvrouw. Voorzichtig vroeg ze of ik zin had samen te gaan weightwatchen, dan was tenminste het probleem van het dieet al van de baan. En zo begonnen we punten te tellen, gingen al eens wat vaker wandelen en stuurden berichtjes naar elkaar over ieder gram die ervan af ging. Of eigenlijk over iedere gram die er bij haar vanaf ging. Niet bij mij. Mijn geest was gewillig, maar mijn vlees was zwak.

Ik kreeg oprecht medelijden met de paus. Want die had dat nooit eens kunnen doen, met de buurvrouw afspreken en van gedachten wisselen. Altijd had hij er alleen voor gestaan. Zijn broer woonde te ver weg en op zijn butler kon hij ook niet rekenen. Hopelijk heeft hij het schrijven tenminste kunnen volhouden. Ik weet nu zelf hoeveel plezier dat geeft. Hij heeft een trouwe groep lezers en een buitenverblijf waar hij zich kan terugtrekken, maar of dat genoeg is? Weer zo heel alleen? Soms denk ik, ik wou ik dat ik zijn buurvrouw was. Ik zou wel weten wat ik hem zou voorstellen. “Uwe Heiligheid”, zou ik dan voorzichtig vragen, “Uwe Heiligheid, wat denkt u, zin om lid te worden van een schrijfclub?”

Liefde en actie

Zojuist heb ik mijn jaarhoroscoop gelezen. Op http://www.libelle.nl. Niet dat ik daar in geloof maar stel! Er staat dat ik dit jaar veel contacten zal leggen, zowel professioneel als privé. En na de zomer gaat mijn leven in een echte stroomversnelling komen. Op het einde van het jaar moet ik zelfs een belangrijke beslissing nemen. Hoe spannend is dat!

De voorspellingen voor mijn liefdesleven:
Tussen 18/2 en 12/3 is er een onverwachte ontmoeting. Ha, ik heb voldoende reden om aan te nemen dat het op de 18de zelf al gaat gebeuren. Dan moet ik namelijk ´s morgens naar Heerlen, ´s middags naar Aken en ´s avonds naar Maastricht. Ik ben benieuwd!
Van 25/5 tot 17/6 doet de tijd zijn werk. Dat geloof ik best. Alleen te hopen dat niet álles dan gaat hangen.
Van 13/7 tot 5/8 laat je je hart spreken. Alsof ik dat niet altijd doe. Maar goed. Het zal wel willen zeggen dat ik mijn verstand even uitschakel. God weet wat daarvan nog gaat komen – dat zeggen ze er wel weer niet bij.
Van 31/8 tot 23/9 is het een toptijd voor de liefde. Zo, de vakantieperiode ligt blijkbaar ook al vast. En ik weet nog van niks.
Vanaf 8/12 staan je enkele verrassingen te wachten. Oei oei, ze zullen toch wel prettige verrassingen bedoelen?

De voorspellingen in verband met actie:
Tot 3/1 ga je recht op je doel af. 3/1 is al voorbij. En als ik al een doel had, ben ik er vast niet recht op afgegaan. Ik maak nogal eens omtrekkende bewegingen.
Van 7/3 tot 27/5 moet je oppassen dat je je niet vergaloppeert. Tja, die kans zit er dik in. Het wordt nog druk. Alhoewel, ik kan ook heel goed rusten.
Van 3/8 tot 27/9 is het belangrijk om goed te luisteren. Ja zeg, dat is toch altijd belangrijk! Maar inderdaad, augustus en september zijn belangrijke maanden. Veel herdenkingen. Van levenden en van doden.
Van 10/11 tot 19/12 maak je kennis met een andere cultuur. Oh jeetje, zullen we dan toch een vluchteling opnemen? Of ga ik weer verhuizen? Is dat misschien die belangrijke beslissing die ik tegen het einde van het jaar moet nemen?
Hierin blink je uit: je bent een kei in het onderhouden van boeiende vriendschappen, met mensen van diverse pluimage en verschillende achtergronden. Het zou maar saai zijn als iedereen hetzelfde was. En ik ben bang voor verlies. Dus, ja, ik doe mijn best om al mijn boeiende vriendschappen te onderhouden. En daar hoort regelmatig schrijven bij.

Tot binnenkort!