Sevilla

Nadat ik Duitse vrienden had verteld waar we na Pasen naartoe zouden gaan, barstten ze – midden in de foyer van het Grenzlandtheater – spontaan uit in luid gezang. “Sie will ja nach Sevilla” is een carnavalslied dat ik tot hun grote verbazing nog niet kende. Daarom brachten ze het eensgezind nogmaals ten gehore. Ze begonnen bijna te hossen, daar in de foyer. Enfin, ik begreep eruit dat je Sevilla uitspreekt als Sevil-ja.

Sevil-ja, ach wat”, zei mijn man een dag later met grote stelligheid, “het is Sevi-ja. Een dubbelle l spreek je uit als j. En ik kan het weten”, voegde hij eraan toe, “want ik heb ooit Spaans geleerd.” Nu ben ik niet geneigd mannen zomaar te geloven. Ook niet mijn man. Zeker niet als iets met zoveel stelligheid wordt verkondigd. “Ja maar”, begon ik dus voorzichtig, “dat is toch ik weet niet hoeveel jaar geleden. En gij hebt geprobeerd het uzelf bij te brengen. Met luistercassettes. Onze kinderen weten niet eens meer wat dat ís: luistercassettes. Was dat niet in dezelfde tijd dat gij besloot panfluit te gaan spelen? Trouwens, waar ís die fluit?”
Zo kwam van het een het ander, u weet ook wel hoe dat gaat. Eensgezindheid over de uitspraak van Sevilla en nog een paar andere dingen was ineens ver zoek.

Onze reisgezellen, Vlaamse vrienden, beweerden hetzelfde als mijn man. Ik twijfelde nog altijd aan Sevi-ja en we besloten het te vragen aan de inwoners van Sevilla zelf. De eerste die we het vroegen was onze taxichauffeur. Het antwoord klonk als Sebidzja. Niet helemaal overtuigd vroegen we het aan de balie van het hotel opnieuw: Sevi-ja hoorden we daar. Op het eerste terrasje verzekerde de ober ons dan weer dat het Sevil-ja was. Kortom, verwarring heerste alom. Wel grappig, zeiden we tegen elkaar, hoe Spanjaarden met zoveel stelligheid iets kunnen zeggen en het toch niet weten.

We hebben ervan genoten. Het hotel was meer dan in orde en de zon scheen alsof ze een weddenschap was aangegaan. De stad was gezellig en kleurrijk en we hebben zowat  alle bezienswaardigheden bezocht, te voet of met de fiets. We hebben een flamenco-voorstelling bijgewoond en alle dagen hebben we lekker gegeten. In bijna elk restaurant hebben we ons laten overreden iets anders te bestellen dan we oorspronkelijk van plan waren. Omdat de ober zei dat het te veel was, of te weinig, of dat er toch nog iets veel beters te krijgen was. Spanjaarden kunnen met de grootste overtuiging iets beweren. En het is raar, maar als het over eten ging, geloofden we ze allemaal.