Examenkoorts

Op weg naar vrienden stoppen we nog even bij de bloemist.
‘Zorg dat het niet te lang duurt, hé’, roept mijn man me na, ‘ik moet ook nog tanken.’

In de bloemenzaak ligt een mooi boeket op de toonbank. Weelderig ziet het eruit. Losjes gebonden, met blauwe en witte bloemen. Een ernstig meisje met lang, bruinblond haar komt achter de toonbank uit en vraagt of ze me kan helpen.
‘Jazeker’, zeg ik. ‘Ik had graag een boeket in blauw en wit. Zoals dat daar’, wijs ik, ‘voor ongeveer…’
Aarzelend onderbreekt ze me: ‘Wilt u soms dit boeket meenemen?’
‘Als dat kan’, antwoord ik verrast. Dat gaat hier rap, denk ik opgetogen. P. zal content zijn.
Ze begint te rekenen en te rekenen en komt er maar niet uit. Paniekerig draait ze zich naar een oudere verkoopster, die in opdracht van de enige andere klant één roos tot een mooi boeket probeert te verwerken. ‘Euh, weet jij, hoeveel moet ik…’
‘Maar meiske’, sist haar collega binnensmonds, ‘die bloemen kun je toch niet verkopen. Ze hebben twee dagen achter in een emmer gestaan!’
Het meisje merkt dat ik het gehoord heb. ‘Euh, ja, dat is mijn proefboeket’, zegt ze verlegen. ‘Als alles goed gaat, haal ik volgende week mijn diploma. Dat u het mooi vindt… dat is een goed teken. Nu weet ik het zeker, mijn examenboeket wordt ook zo.’ Ze klinkt opgelucht. Ach, examenkoorts, denk ik vertederd.
‘Zou je dan iets gelijkaardigs voor me willen maken’, vraag ik en knik haar bemoedigend toe. Bedrijvig loopt ze naar de vazen in de winkel, zoekt bloemen uit, rekent alles fronsend bij elkaar, loopt weer naar de toonbank en begint te binden. Ze goochelt met de bloemenstelen, kiest zorgvuldig het groen uit dat er nog tussen moet, knipt hier wat weg en steekt daar wat bij. Geboeid kijk ik toe. Het wordt prachtig. Ze gaat haar examen halen, ik weet het zeker.

Behalve als het op de tijd aankomt. Want als ik bij het buitengaan naar de parking kijk, loopt mijn man daar ongedurig op en neer. Vijfendertig minuten ben ik binnen geweest.

Advertenties

Liefde en actie

Zojuist heb ik mijn jaarhoroscoop gelezen. Op http://www.libelle.nl. Niet dat ik daar in geloof maar stel! Er staat dat ik dit jaar veel contacten zal leggen, zowel professioneel als privé. En na de zomer gaat mijn leven in een echte stroomversnelling komen. Op het einde van het jaar moet ik zelfs een belangrijke beslissing nemen. Hoe spannend is dat!

De voorspellingen voor mijn liefdesleven:
Tussen 18/2 en 12/3 is er een onverwachte ontmoeting. Ha, ik heb voldoende reden om aan te nemen dat het op de 18de zelf al gaat gebeuren. Dan moet ik namelijk ´s morgens naar Heerlen, ´s middags naar Aken en ´s avonds naar Maastricht. Ik ben benieuwd!
Van 25/5 tot 17/6 doet de tijd zijn werk. Dat geloof ik best. Alleen te hopen dat niet álles dan gaat hangen.
Van 13/7 tot 5/8 laat je je hart spreken. Alsof ik dat niet altijd doe. Maar goed. Het zal wel willen zeggen dat ik mijn verstand even uitschakel. God weet wat daarvan nog gaat komen – dat zeggen ze er wel weer niet bij.
Van 31/8 tot 23/9 is het een toptijd voor de liefde. Zo, de vakantieperiode ligt blijkbaar ook al vast. En ik weet nog van niks.
Vanaf 8/12 staan je enkele verrassingen te wachten. Oei oei, ze zullen toch wel prettige verrassingen bedoelen?

De voorspellingen in verband met actie:
Tot 3/1 ga je recht op je doel af. 3/1 is al voorbij. En als ik al een doel had, ben ik er vast niet recht op afgegaan. Ik maak nogal eens omtrekkende bewegingen.
Van 7/3 tot 27/5 moet je oppassen dat je je niet vergaloppeert. Tja, die kans zit er dik in. Het wordt nog druk. Alhoewel, ik kan ook heel goed rusten.
Van 3/8 tot 27/9 is het belangrijk om goed te luisteren. Ja zeg, dat is toch altijd belangrijk! Maar inderdaad, augustus en september zijn belangrijke maanden. Veel herdenkingen. Van levenden en van doden.
Van 10/11 tot 19/12 maak je kennis met een andere cultuur. Oh jeetje, zullen we dan toch een vluchteling opnemen? Of ga ik weer verhuizen? Is dat misschien die belangrijke beslissing die ik tegen het einde van het jaar moet nemen?
Hierin blink je uit: je bent een kei in het onderhouden van boeiende vriendschappen, met mensen van diverse pluimage en verschillende achtergronden. Het zou maar saai zijn als iedereen hetzelfde was. En ik ben bang voor verlies. Dus, ja, ik doe mijn best om al mijn boeiende vriendschappen te onderhouden. En daar hoort regelmatig schrijven bij.

Tot binnenkort!

Gefluister

Het was hoog tijd dat ik er een kocht. Want vanaf begin februari heb je, wanneer je Aken met de auto wil binnen rijden, een groen vignet nodig. Een paar dagen geleden ging ik dan ook naar een tankstation hier in de buurt. Daar belandde ik in een lange wachtrij. En ik moet zeggen, dat schept een band. Buiten, midden in de winter, staan aanschuiven zorgt ervoor dat je je onwaarschijnlijk snel verbonden voelt met alle wachtenden voor en achter je. Het weer alleen al is een dankbaar thema. Als je dan ook nog eens allemaal hetzelfde doel hebt, het bemachtigen van een groen vignet, kan de sfeer niet meer stuk.

De man voor me spreekt Duits. Hij zegt dat hij van Eupen komt en dat hij blij is dat het niet sneeuwt. En of ik weet hoeveel zo´n vignet kost? En hoe lang dat ding geldig is? Terwijl we verder naar voren schuiven, mengt de vrouw achter me zich in het gesprek. In het Frans. Ze woont in Verviers, vertelt ze. Zij spreekt over haar dochters, de man over zijn zonen en ik over mijn taal. Het wordt steeds leuker, daar met ons drietjes. Opeens, we zijn nog volop bezig onze vriendschapsband te verstevigen, gaat er gefluister door de rij. Alle ogen richten zich op een vrouw die na het tanken haar auto gewoon aan de tankzuil heeft laten staan en nu ook mee aanschuift. Haar wagen verspert de toegang tot twee andere zuilen maar ze lijkt zich van geen kwaad bewust. Na tien minuten, het gemor bereikt stilaan zijn hoogtepunt, komt de eigenaar van het tankstation naar buiten gevlogen. Wild zwaaiend vraagt hij van wie die Range Rover daar is. De vrouw kijkt voor zich uit, alsof ze met dit alles niets te maken heeft. Wanneer de omstaanders haar als de schuldige aanwijzen, kan ze niet anders dan de rij verlaten en haar auto verplaatsen. Met haar lange haren voor haar ogen sluit ze even later lijdzaam de rij. Weer begint het gefluister. Psst, och, misschien … ook niks aan doen, want kijk, blond …

IMG_0334

Rimpel(d)ingen

Ieder jaar opnieuw koop ik een adventskalender, of iets wat daar op lijkt, en ieder jaar opnieuw neem ik me voor me tijdens de advent dagelijks wat te bezinnen. Over God en de wereld, over wat ik nodig heb en wat niet, en over hoe het anders moet of kan. Over geloof, hoop en liefde. Soms lukt het, soms niet.

Dit jaar is het me bijzonder slecht gelukt. De eerste adventszondag lijkt nog maar twee dagen geleden en nu staat Kerstmis al weer voor de deur. Met al die boodschappen die ik nog moet doen, al dat eten dat nog moet worden gekookt, en al die feesten waar onze aanwezigheid wordt verwacht, zal er ook niet meer veel tijd overschieten voor inspirerende of terugblikkende gedachten. Maar een klein overzicht van wat er op Rimpelingen gebeurde, kan er nog wel vanaf.

In 2015 heb ik 43 berichten gepubliceerd. Dat is niet elke week, maar het scheelt toch niet veel. Die berichten worden door steeds meer mensen in steeds meer binnen- en buitenland gelezen en alle mondelinge en schriftelijke reacties daarop doen me  geweldig veel deugd. Jullie zijn een trouw publiek en daarvoor dank ik jullie uit het diepste van mijn hart.

Het bericht Februari 2015 was dit jaar de nummer één. Ook de volgende columns behoren tot de vijf meest gelezen berichten: Kervelsoep van gisteren, Très sympa , Wist ik veel en Nieuwe potten. Als ik de statistieken zo bekijk – jullie geloven nooit hoe plezant dat is – kom ik tot de conclusie dat jullie het liefst iets lezen over mijn persoonlijke ervaringen. Dat stemt tot nadenken. Zijn jullie echt zo nieuwsgierig? Of vinden jullie het leuk, gewoon omdat het allemaal zo herkenbaar is? En meer nog, wat ga ik met deze informatie doen?

Het is een goed rimpeljaar geweest. Ik beleef zelf veel plezier aan het schrijven en ben van plan daar nog even mee door te gaan. Maar voorlopig gaat de pauzeknop even in. Toch wat column schrijven betreft. Ik ga volop genieten van mijn gezin, familie en vrienden. Eventueel sámen wat bezinnen – misschien lukt dat zelfs nog beter dan alleen. Bij leven en welzijn duik ik dan ergens in januari weer op. Tot dan!


 kerstmis

Ik wens jullie gezellige kerstdagen en een heel gelukkig Nieuwjaar!

Ich wünsche Euch frohe Weihnachten und ein glückliches neues Jahr!

I wish you a Merry Christmas and a Happy New Year!

Joyeux Noël et une bonne Année!

Mannen en auto´s

“En, hoeveel kilometer heb je nu al met deze auto gereden?” vraagt mijn man geïnteresseerd. Onze vrienden hebben ons afgehaald en we zijn met z´n vieren onderweg naar een restaurant. We gaan weer een verjaardag vieren.
“Vierhonderdvijftigduizend” antwoordt zijn vriend met een zekere trots. Mijn man knikt met gepaste bewondering.
“Ik ben er laatst nog mee naar de keuring geweest. Vier keer ben ik terug moeten gaan, maar ik heb hem er door gekregen. Want ik ben niet van plan hem te gaan afdanken. Ons busje hebben we ook nog altijd. Twintig jaar is het nu, zo oud als onze jongste dochter. Ben ik ook pas mee naar de keuring geweest, allez, met de bus.” Hij denkt er duidelijk met plezier aan terug. “Ik had wat lucht uit de banden gelaten. Dan valt het niet zo op dat de vering niet meer al te best is. Ze maakten wel een opmerking over die banden, maar toen heb ik zo langs mijn neus weg tegen die mannen daar gezegd: ̔ Goh, wat is dat nu, ik heb er laatst nog naar gekeken. ̓ En dat was niet gelogen, hè.” Hij glimt van tevredenheid.
“Mijn auto heb ik nu acht jaar”, zegt mijn man, “en ik ben ook van plan hem zo lang mogelijk te houden. Het is een comfortabele wagen en hij rijdt nog goed. Het enige waar ik niet tegen kan, is dat die lichten zo dikwijls kapot gaan. En die nieuwe lampjes steken, dat is toch altijd zo´n gefroemel. Ik geraak er altijd bij gewond. Ingrid staat al klaar met de pleisters wanneer ik weer naar binnen kom.”
Ik meng me in het gesprek. “Dat zegt hij nu wel, nog lang rijden met die auto. Maar iedere keer dat ie een lampje moet vervangen begint ie te vloeken en te tieren. Auto´s zijn gebruiksartikelen en die moeten functioneren, vindt hij. Ik voel het al aankomen. Dit jaar is zeker weer autosalon? En een auto kopen, dat betekent voor hem niet: een testrit maken, keihard onderhandelen en toch nog eens nadenken. Dat is waarschijnlijk rapper gebeurd dan een lampje vervangen.”