Eensgezind

Mijn vriendin en ik hebben allebei een goede man getroffen. Echt waar, onze mannen zijn allebei sociaal, zorgzaam, intelligent en proper op hun eigen. Ze hebben gevoel voor humor en al wat je maar wilt. Ze zijn alleen wat eigenwijs.

Met z´n vieren reisden we in één auto door Italië. We zagen de Mont Blanc van dichtbij en logeerden tussen de wijnbergen. We bezochten Turijn en brachten de laatste dagen door aan het Lago Maggiore. Het weer was prachtig, elkaars gezelschap aangenaam en net als het eten smaakte de wijn heerlijk. Hoewel Claudio van de aardbodem leek te zijn verdwenen – mijn vriendin denkt nu dat ik hem heb gedroomd – was onze vakantie dus heel geslaagd. Het was een fijne mix van cultuur en natuur, dingen bekijken en heerlijk genieten op terrasjes.
In de auto was het uiterst comfortabel en gezellig, met veel muziek en bij tijden luid gezang. Maar regelmatig waren onze mannen, die de hele tijd voorin zaten, het eensgezind niet eens met de route die de gps voorstelde. Dan haalden ze Waze erbij, een mobiele navigatie-app. En al naar gelang het hun uitkwam volgden ze eerst de gps van de auto en dan weer de app op de mobiele telefoon, die onder het schermpje van de gps hing. Soms raakten ze daarmee in de problemen en moest de papieren kaart worden geraadpleegd. Mijn vriendin en ik, genoeglijk achterin de auto gezeten, verwonderden ons geenszins over de gecreëerde verwarring en registreerden berustend hoe de bijrijder met de kaart op schoot zat en instructies gaf, terwijl de chauffeur met het ene oog naar de instructies van Waze keek en met het andere naar die van de gps. Tersluiks  blikten we elkaar dan aan maar we gaven geen letter commentaar. Empathisch als we zijn, deden we soms zelfs alsof we sliepen. Van afvalligheid zouden onze echtgenoten ons niet kunnen beschuldigen.

We zijn overal geraakt. Daarover mag ik echt niet klagen. Maar dat we achteraf moesten aanhoren hoeveel we hebben geslapen – daar heb ik nu toch wel wat moeite mee.

 

IMG_1523

 

Hij keek naar mij

Genietend van alles wat Wenen te bieden heeft, zitten we bij Konditorei Oberlaa koffie te drinken en eten er een stuk Sachertorte bij. De chocoladetaart vinden we wat overroepen maar dat deert ons niet. We bevinden ons in hoger sferen. De show van de Spanische Hofreitschule die we vanochtend bijwoonden overtrof al onze verwachtingen en wie zeurt er dan over een stuk taart dat wat tegenvalt?

Terwijl onze mannen de kaart van de stad bestuderen, vraagt mijn vriendin: ‘En, hebt ge die ene, oudere man ook gezien, die knappe met zijn helblauwe ogen?’ Verheerlijkt roert ze in haar koffie.
‘Maar zeker’, jubel ik, ‘iedere keer als hij onze richting uitkwam, sloeg hij zijn ogen op en keek hij naar mij. Oh, zulke schone, blauwe ogen, ge zoudt voor minder een doodzonde begaan.’
‘Hm’, fronst mijn vriendin.
Nog vol van die blauwe, op mij gerichte ogen, sla ik geen acht op haar. ‘Gelijk hij dat paard bereed, zo statig en elegant, ik dacht nog, zo ziet hij er dus uit, de prins op het witte paard. Als hij me gevraagd had met hem weg te lopen, ik had het prompt gedaan. Ik zie het al helemaal voor me. Nee, ik vóel het al, ik van voor op dat paard, tjok tjok, maar dan elegant, en hij zit achter mij en houdt mijn taille vast…’
Ze valt me in de rede. ‘Allez zeg, uw taille, bestaat die nog? Uw gevoel voor realiteit tart wel alle verbeelding…’
Helemaal op dreef ga ik gewoon door. ‘En iedere keer opnieuw dat charmante, uitnodigende lachje. Ik voelde me op slag dertig jaar jonger. Maar ja, hij zal ook wel gezien hebben dat ik daar met mijn man en mijn vriendin zat. Als ge tien keer aan de tribune voorbijkomt en ge hebt interesse in de vrouw die daar zit, dan hebt ge dat gauw door, denkt ge niet?’
Met een spijtig gevoel kijk ik haar aan. En dan klinkt het triomfantelijk: ‘Hij zal in ieder geval meer doorhebben dan gij. Want iedere keer als hij voorbijkwam, keek hij wel naar míj.’

Verandering

Zondag 14 oktober

Vanochtend al vroeg mijn stem uitgebracht. Met volle overtuiging want ik geloof in de democratie en ben vóór verplicht stemmen.
Om vijf uur voor de televisie gaan zitten – was erg benieuwd naar eventueel grote politieke verschuivingen in ons land. Stelde vast dat ze veel te vroeg beginnen met de live-uitzendingen. Bleef toch zitten om te luisteren naar de prognoses. Met een handvol getelde kiesbureaus werden fictieve coalities samengesteld en journalisten en professoren gisten naar wie er burgemeester wordt. Ivan de Vadder mocht ontelbare keren grafieken aanwijzen en van links naar rechts swipen. Hij deed dat goed, echt, heel gedreven. Wallonië kwam pas laat aan bod.
Heb nu het onbevredigende gevoel dat ik voor niks uren aan het scherm gekluisterd zat, want wat de partijen met onze stemmen gaan doen – het is voorlopig nog een raadsel. 
Over de politici zelf wel een en ander bijgeleerd.

Maandag 15 oktober

De politieke onderhandelingen zijn begonnen. De strategieën doorzie ik niet. Wat wil bijvoorbeeld Wouter Van Besien? En wat is dat daar in Gent en Oostende? Met de buurvrouw erover gesproken maar het blijft kodffiedik kijken.
Ter ontspanning naar “Boer zoekt vrouw – De wereld rond ” gekeken. Weinig of geen mooie natuurbeelden gezien en bij twee van de vijf boeren gebeurde er niets. Niet in Noorwegen, niet in Zuid-Afrika. Ben nu kwaad op mezelf. Op twee dagen tijd een uur of acht op de sofa naar het scherm zitten turen en ben ik er iets wijzer van geworden? Geen sikkepit. Ik kijk nooit nog televisie.

Dinsdag 15 oktober

In de voormiddag het album Dream Darling van The Slow Show gehoord. Zwaar onder de indruk.
Mijn grijs vestje bij vriendin gaan halen – had ik vorige week bij haar vergeten. Van gedachten gewisseld over trouwen, dopen, ouders en kinderen. Hoewel, gewisseld. We denken hetzelfde.
In het Grenzlandtheater een wel heel kolderieke uitvoering gezien van De Vrek van Molière. Iedereen was enthousiast, behalve ik. Het deed me teveel aan Kulderzipken denken.
Te weinig bewogen vandaag en teveel gesnoept. Dat moet dringend veranderen.

Woensdag 16 oktober

Vanmorgen eerst de strijk weggewerkt. Ik haat strijken, maar frommels nog meer. 
Kleinzoon was namiddag hier. Ondanks het mooie weer wilde hij binnen met Playmobil spelen. Uren op de grond gelegen maar was heel fijn.
Rond acht uur een wandeling gemaakt en daarna beginnen lezen in Terug naar Neerpelt van Lieve Joris. Kan nog geen oordeel vellen.
Genoeg beweging gehad maar iets teveel gesnoept. Dat moet veranderen.

Donderdag 17 oktober

Benen en rug stijf. De hele dag bureauwerk gedaan en daarna naar de pizzeria geweest.
Te weinig beweging, teveel gegeten en gesnoept. Er moet echt iets veranderen.

Vrijdag 18 oktober

Slecht geslapen en maar langzaam op gang gekomen. Tijdens ontbijt gelezen dat een restaurantuitbater aan zee genoeg heeft van spelende kinderen in zijn etablissement. Maakte de bedenking dat het tot veel discussie zal leiden op Facebook. Heb niet gekeken.  
Boodschappen gedaan, drie machines gewassen en zelf bladerdeegpizza gemaakt, onder begeleiding van Golden Slumbers. Het speelde de hele tijd door mijn hoofd. De versie van Elbow.
De werken in de straat gekeurd. Of alles klaar is tegen eind oktober waag ik ten zeerste  te betwijfelen.
Mezelf in de spiegel bekeken en de nieuwe puntenlijst van Weight Watchers bestudeerd. Vanaf morgen gaat het veranderen.