Memories

Telkens wanneer ik All Kinds of Everything van Dana op de radio hoor, moet ik denken aan die keer dat ik samen met Lizzy, mijn buurmeisje en vriendinnetje, voor de eerste keer naar het Eurovisiesongfestival mocht kijken. Ik was meteen weg van Dana, zij van Julio Iglesias. Dat moet in 1970 zijn geweest – ik was dus negen en Lizzy tien.

Een paar jaar tevoren was Lizzy vanuit Australië naar België gekomen. Australië was echt heel ver. Mijn vader had het me laten zien. Hij had een sinaasappel uit onze witte fruitschaal genomen, had hem tussen zijn duim en twee vingers gehouden en gezegd dat dat de aardbol was. Als jij dáár woont, zei hij terwijl hij een speldenknop boven in de sinaasappel stak, dan woonde Lizzy dáár, en hij stak er onderaan een tweede in. Ze hing helemaal ondersteboven. Hoe zoiets kon, begreep ik niet.

Lizzy kwam uit een heel ander gezin dan dat van mij. Haar moeder reed iedere dag naar Nederland om daar te gaan werken en haar vader was altijd thuis. Haar vader was heel veel ouder dan haar moeder. Hij dronk nooit koffie, alleen maar zwarte thee met melk. Dat hij niet echt haar vader was, wél de man van haar moeder, vond ik moeilijk te begrijpen. Lizzy sprak Engels met haar vader en Nederlands met haar moeder. Ze had een eigen kamer waar we veel knutselden, op haar bed lagen te lezen en honderduit babbelden. Zelden werd er aandacht aan ons besteed, iets waarvan ik toen alleen de voordelen zag.

Na de lagere school in Lommel moest Lizzy naar een internaat in Engeland. Onze levens begonnen meer en meer uit elkaar te lopen maar als we elkaar in de vakanties terugzagen was het alsof ze nooit was weggeweest.  In 1974 is het gezin plots weer uit onze straat vertrokken. Niemand wist waarheen. Een nieuw thuisadres heb ik nooit gekregen – ik kon alleen maar naar het internaat in Engeland schrijven. Ze heeft een paar keer terug geschreven, maar haar brieven waren zo afstandelijk en nietszeggend dat ik er niet goed raad mee wist.

Het voelt alsof er toen iets niet is afgemaakt en loslaten heb ik nooit goed gekund. Daarom heb ik een paar maanden geleden een zoekertje op het internet geplaatst. Tot mijn grote verbazing heeft iemand van Memories, een programma op de Nederlandse televisie dat mensen die elkaar uit het oog zijn verloren weer bij elkaar probeert te brengen, daarop gereageerd. Jammer genoeg liet die mevrouw me laatst weten dat ze Lizzy niet hebben kunnen opsporen. Mijn teleurstelling was groot en ik weet nog niet goed hoe ik verder moet zoeken. Maar ergens voelde ik ook iets van opluchting. Stel je voor dat ik met al mijn emoties op televisie was gekomen..

Klik hier om Julio Iglesias te beluisteren

Advertenties

Halve prijs

Twee weken Thailand zonder een of andere vorm van massage, dat kunnen we echt niet maken. We buigen ons over het aanbod in ons hotel en met het oog op de lange vlucht naar huis de volgende dag kiezen mijn vriendin en ik voor een voetreflexmassage. We krijgen halve prijs en gaan resoluut voor een vol uur. Ik maak telefonisch een afspraak en regel dat we in dezelfde kamer kunnen behandeld worden. Dat lijkt me leuk. Wij tweeën kunnen dan, zittend op een massagetafel met onze voeten in de schoot van een masseuse, ontspannen nog wat keuvelen.

Iets voor vier komen we aan. Twee zacht pratende dames vragen ons op een stoel te gaan zitten en onze voeten in een kom water te zetten. Ze scrubben onze voeten en drogen ze even later liefdevol weer af. Daarna begeleiden ze ons naar de twee massagetafels en vragen of we onze kleren willen uitdoen. Verbaasd kijken we elkaar aan. Voetmassage – zonder kleren? Nee, nee, gebaren we, mét kleren. We strekken ons uit op de tafel, onze ogen worden bedekt en er komt er een grote badhanddoek over ons heen.

Langzaam begint de therapeute mijn onderbenen te masseren. Zweterig lig ik in mijn zomerkleed onder de grote, witte handdoek. Ik kan niets zien en communicatie met mijn vriendin zit er ook niet in. Ik merk hoe zachte muziek de ruimte vult en langzaam geef ik me over aan de bedreven handen. Er wordt gedrukt, geprikt en gewreven. Mijn gedachten zweven weg en ik geniet. Hier ga ik als herboren uitkomen, dat voel ik nu al. Mijn rechtervoet is klaar, nu de linker nog. Roerloos lig ik af te wachten. Opeens wordt mijn gezicht vrij gemaakt en wordt de handdoek weggenomen. Met knipperende ogen kijk ik naar mijn vriendin. Mompel iets van “halve prijs, dus maar één voet, of wat?”

“Ik denk dat je geslapen hebt. Ik heb je zeker drie keer horen snurken…”

Trisara voeten

Altijd kiezen voor de mooie

Sommige schoenenwinkels in Aken zijn zo saai dat je daar gemakkelijk door kunt lopen zonder in de verleiding te komen die schoenen daar ook werkelijk te willen hebben. En saaie winkels zijn goed om deprimerende gedachten te verdrijven. Ik word daar soms zelfs blij van: ergens buiten stappen zonder iets te hebben gekocht. Weer niets wat mijn kinderen na mijn dood moeten opruimen, denk ik dan.

In diep gepeins verzonken loop ik door zo´n schoenenwinkel. De luide stem van een jonge vrouw ergens in het midden van de winkel doet me opkijken. ‘Ja, welke neem ik nu?’ hoor ik haar bijkans radeloos vragen. ‘De mooie of de gemakkelijke?’ Ze werpt een gekwelde blik op haar vriendin, die naast haar op een bankje zit. De vriendin haalt haar schouders op. ‘Ja zeg,’ antwoordt ze ongeduldig. ‘Welke vrouw vraagt zich nu zoiets af. Dat doe ik nooit, hoor. Je moet altijd kiezen voor de mooie. Altijd. Je moet het natuurlijk zelf weten, maar als je het me dan toch vraagt… Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Die spreuk ken je toch. Dat houd ik mezelf ook altijd voor en dan is de keus snel gemaakt, niet?’ De verkoopster knikt instemmend en legt de gemakkelijke ijverig terug in de doos.

Allez, meiske toch, denk ik. Dat is je beste idee ook niet geweest, deze vriendin meenemen op schoenenjacht. Je vriendin aanraden pijn te lijden, wie doet dat nu. Die heeft echt niet het beste met jou voor. Die wil toch alleen maar dat je boertig rond strompelt, eksterogen krijgt en van ellende je schoenen moet uitdoen wanneer jullie samen uitgaan. Die wil alles, behalve dat jij met mooie schoenen de show zou kunnen stelen.

Voor wie maken wij, vrouwen, ons eigenlijk mooi? Voor de mannen? Waarom volgen we dan de mode, zelfs wanneer die mode echt niet sexy is? Of vinden mannen bijvoorbeeld sneakers en kapotte jeans aantrekkelijk, en weet ik dat weer niet? Willen we misschien alleen maar concurreren met andere vrouwen? Als het al niet gaat met ons figuur, dan maar met de kleren en de schoenen?

Twee kippen en een haan

Na een uiterst succesvolle strooptocht strijken we neer in een ijssalon. Met een gerust geweten kunnen mijn buurvrouw en ik het geld dat we op de markt hebben uitgespaard, uitgeven aan een lekker kopje koffie. Buiten is er alleen dicht bij de straat iets vrij en na enig overleg gaan we dan maar binnen zitten. Genietend nippen we van onze koffie en kijken tersluiks eens rond om onze eventuele volgende bestelling voor te bereiden. Die ijskoffie even verderop ziet er alvast heerlijk uit.

Schuin vóór me zit een oudere man op een bank, geflankeerd door twee vrouwen van zijn leeftijd. Hij heeft zich beslist afgevraagd hoe hij dat hier in godsnaam moet regelen en heeft wijselijk besloten de kerk in het midden houden. Want als een man met twee vrouwen ergens iets wil drinken, naast wie moet hij dan zitten?
Wie zou zijn echtgenote zijn? En is die andere dan haar zus, zijn schoonzus dus? Ach nee, ze lijken in geen enkel opzicht op elkaar. Waarschijnlijk zijn het twee vriendinnen. Hm, ze zitten alle drie wel heel dicht bij elkaar, als kippen op een stok. Die linkse, die raakt hem af en toe aan. Dat moet zijn vrouw zijn. Ho maar, zie, die rechtse, die wordt jaloers! Met steeds roder wordende koontjes schuift ze langzaam nog wat dichterbij, legt haar hand op zijn arm en kijkt hem daarbij smachtend aan. Voor onze ogen is een ware concurrentiestrijd losgebarsten. Straks belandt ze op zijn schoot! Ze probeert zijn aandacht te vangen maar het wil niet lukken. Hij is het blijkbaar gewoon, met twee vrouwen op stap, en heel verstandig kiest hij geen partij. Allebei smeken ze woordeloos om zijn aandacht maar hij verdomt het hen die te geven. Stoer blijft hij voor zich uit kijken. Je moet het maar kunnen, door twee vrouwen tegelijkertijd belaagd worden en daar zo stoïcijns onder blijven. Dit verraadt een jarenlange ervaring. Opeens valt zijn triomfantelijke blik me op en ik heb het meteen door: dit is niet alleen háár vriendin, het is ook de zijne! De snoeper! Daar wil ik meer van weten.

Juffrouw! Nog twee ijskoffies graag!

In de paskamer

In mijn leeftijdscategorie heb je twee soorten vrouwen: zij die hun haar verven en zij die hun haar niet verven.
Zij die hun haar verven gaan meestal ook keurig geschminkt door het leven. Ze zitten strak in hun vel en hebben er veel voor over om dat ook zo te houden. Ze zijn sportief en gaan vol zelfbeheersing met drank en voeding om. Ze voelen zich attractief en worden per definitie beschouwd als succesvol.
Zij die hun haar niet verven gaan meestal ongeschminkt door het leven. Ze rijden met de fiets, dragen lage hakken en het kan ze niet zo schelen of maatje 38 nu nog past of niet. Ze laten de natuur haar gang gaan. Ze voelen zich tevreden en worden beschouwd als niet-zo-succesvol.
Ten laatste zo rond je vijftigste moet je beslissen bij welke categorie je wil horen.

In de paskamer merk ik dat een keuze zich begint op te dringen. De kleren die ik heb uitgezocht passen niet meer bij mijn leeftijd en al helemaal niet meer bij mijn figuur. Mijn kapsel ziet er ineens ook níet uit en goh, wat ben ik grijs! Lichte paniek breekt uit. Nu moet ik er toch écht iets aan gaan doen. Morgen meteen naar Frisör Fresh. Klein lichtpuntje: misschien ligt het aan de spiegels hier?
Op slag komen belangrijke levensvragen op. Voor wie wil ik er eigenlijk beter uitzien? Voor mijn man? Voor mijn vriendinnen? En wat heb ik er voor over? Een leven lang diëten en naar de fitness? Maar dan moet ik daar minstens drie keer per week naar toe! Een ijzeren discipline heb je daar voor nodig! Toch maar voortdoen op mijn huidige elan? Gezellig aan tafel zitten, af en toe wat bewegen. Vooral niet te veel, want al die verhalen die ik de laatste tijd hoor over mensen van mijn leeftijd die ineens hevig gaan sporten, daar word ik ook niet vrolijker van.

Zou dat corrigerend ondergoed dat die vrouw naast me over haar arm had hangen ook kunnen bijdragen tot een beter gevoel? Ik stel de beslissing nog wat uit…