Vrouwen – en mannenzaken

Onze vakantie is voorbij en ik heb uren en uren gewassen en gestreken. Ik ben het beu. Er ziet toch niemand hoe netjes mijn kasten erbij liggen en nooit is de was echt gedaan. Ik wil ook weleens iets doen waar je weken of misschien zelfs maanden deugd van hebt.

‘Dit jaar wil ík het terras doen’, zeg ik. ‘Ik vind dat ik dat verdien. Want wie heeft die hogedrukreiniger op het internet besteld en wie heeft hem hoogst persoonlijk in het postkantoor afgehaald? En wie heeft dat pakket helemaal alleen naar buiten gedragen? Doe maar eens een deur open met zo´n lomp pak in uw handen; sta daar maar eens te houden, niet wetend wat te doen, en dat allemaal voor de ogen van twee postbediendes die geen hand uitsteken om u te helpen! Van pure ellende heb ik het pakket op de grond moeten zetten, de deur open gehouden met mijn ene voet, mijn andere naar dat pak uitgestoken om het dichterbij te halen, en voor de rest kan ik echt niet zeggen hoe ik buiten ben geraakt, ik voelde alleen maar die ogen in mijn rug. En toen moest ik het nog in de auto op de achterbank leggen, want tja, die kofferbak, wat klein, hé.’

‘Ge had hem toch ook thuis kunnen laten leveren’, sputtert mijn man tegen, ‘het is toch niet míjn schuld dat ge er zo´n miserie mee hebt gehad. En met een hogedrukreiniger werken, dat is toch niks voor vrouwen. Bovendien, ík heb hem uit de auto gehaald en in elkaar gestoken. Dit voorjaar test ik hem uit – gij moogt dan volgend jaar.’

Ah zo’, zeg ik gevaarlijk, ‘ik wist niet dat gij een seksist waart.’

‘Ik vertrek hier’, grommelt hij, ‘gij met uw kuren, ik moet nog naar de garage, banden laten wisselen, en naar het containerpark. Of wilt ge dat misschien ook zelf doen?’

Hij is weg en vlug haal ik de Kärcher uit het tuinhuis, sluit alles aan en begin aan het terras. Gestaag werk ik door en ik geniet. Goh, zo proper zijn die tegels in jaren niet geweest. En dat ligt vast niet alleen aan die nieuwe Kärcher, denk ik fier. Dat is mijn vrouwenhand. Ik begin zowaar te dansen. Tot ik twee ogen voel prikken in mijn rug…

Kärcher


 

Dan ben je gezien

Strijken is niet mijn favoriete bezigheid. Van strijken slaan mijn gedachten op hol. En meestal naar de verkeerde kant. Hoe dat komt, weet ik niet goed. Het is waarschijnlijk iets wat van moeder op dochter overgaat, want mijn zussen staan er ook niet om te springen.

In lakens heb ik me nooit druk gemaakt. Die worden gewassen, gedroogd en meteen terug op het bed gelegd. Maar alles wat terug de kast in moet, wordt zorgvuldig gestreken. Ik kan echt heel slecht tegen slordige en onopgeruimde kasten.
De zorg voor handdoeken en zakdoeken heb ik vroeger regelmatig gedelegeerd. Jongens moeten het huishouden ook leren, vind ik. Stoffen zakdoeken gebruikten we trouwens op een bepaald moment bijna niet meer, vanwege onhygiënisch. Maar al die andere dingen… Soms werd ik er wanhopig van en dat voortdurend malen in mijn hoofd maakte het er niet beter op. Er bleef ook steevast iets in de wasmand liggen. Dat ene, laatste stuk was er altijd te veel aan.

Toen de kinderen nog klein waren, streek ik nogal eens op vrijdagavond. Ze mochten dan wat langer opblijven en zaten in de woonkamer aan de televisie gekluisterd terwijl ik stond te strijken en met een half oog meekeek. Heen en weer ging het strijkijzer en heen en weer gingen mijn gedachten. Onze jongste heeft toen eens met een bang gezichtje gevraagd waarom ik zo streng keek. Of ik héél boos was? “Maar nee”, heb ik vlug gezegd, “dat is toch mijn gewone gezicht, voor als ik wat moet nadenken.”

Sinds ik van Emma Crebolder, een Nederlandse dichteres, hoorde dat ze een of andere routineklus gaat opknappen wanneer ze vast zit met het schrijven, strijken bijvoorbeeld, kijk ik er wat positiever tegenaan. En warempel, de gedachten blijven stromen, maar anders. Creatiever. De mand raakt de laatste tijd ook altijd leeg. Wat me wel nog dwarszit, zijn die papieren zakdoekjes. Want als je vergeet ze vóór het wassen uit de broekzakken te halen, dan ben je gezien. Die resten plakken geweldig aan alle andere kleren. Gisteren nog meegemaakt. Ik kreeg acuut heimwee naar stoffen zakdoeken. Als dat geen goed idee is…

Helemaal zen

Meer dan vijftig jaar heeft koningin Fabiola hetzelfde kapsel gehad. Omdat het met die krullen en die lengte zo´n praktische coupe was; haar kapper heeft het tot in de puntjes uitgelegd. Iedere maand werd het haar van de koningin gekapt en iedere week kwam er iemand naar het paleis voor een opfrisbeurt.

Hoe zou ze dat haar op die andere dagen dan in model hebben gehouden? Misschien heeft ze wel zittend geslapen. Of met een netje. Mijn moeder droeg dat vroeger ook. Tot het netje vervangen werd door een driehoekig sjaaltje. Donkerblauw was het, donkerblauw met witte bollen, en het lag altijd onder haar hoofdkussen.

Opfrissen – zouden ze daar wassen en föhnen mee bedoelen? Hoe zouden ze dat doen in een paleis? Gewoon in de badkamer? Of hebben ze daar een soort kapsalon, met een groot wit wasbekken? En gaat de koningin dan, net als iedereen, met haar hoofd en nek achterover in die opening van dat wasbekken liggen? Zouden ze haar ook vragen of het water niet te koud is, of te heet, en dan toch gewoon doorgaan? Hopelijk is die wasbak op maat gemaakt want er is niets koninklijks aan zoeken en schuiven met je achterste om uiteindelijk je nek op de juiste plaats te krijgen. En uitgerekend wanneer je daar zo kwetsbaar ligt, moet je altijd zo slikken. Ik zie haar al voor me, met haar hals uitgestrekt en haar armen door de twee gaten van een nylon schort om haar koninginnekleren te beschermen. God weet zat ze daar zelfs in haar slaapkleed! Recht uit bed naar de kapper! Ikzelf zou niet durven, maar koninginnen ruiken vast nooit onfris.

Zou Fabiola tijdens het wassen, net als ik, woordeloos naar het plafond hebben gestaard? Misschien kreeg ze iedere keer een hoofdmassage en werd ze zo helemaal zen. Hoefde ze zich alvast niet te verzekeren tegen een burn-out. Of zou ze handenwringend haar diepste zielenroerselen hebben verteld? Hoe zouden ze dat haar hebben gedroogd? Voorzichtig deppend of krachtig wrijvend? Daar ligt vast het geheim van dat haar! Op die hoge leeftijd nog zo´n volle haardos! Zo jammer dat we het niet meer kunnen vragen…

Vieze broeken

Al zo lang zorg ik voor het huishouden en toch blijf ik maar fouten maken. Twee maanden geleden heb ik een Levi´s jeans gekocht en sindsdien heb ik die al minstens vijf keer gewassen. Ze ligt in de wasmand te wachten tot er nog wat donkere was bijkomt, wat tegenwoordig wel iets langer duurt dan toen we nog met z´n vijven waren. Maar vandaag lees ik dat je ze best zo weinig mogelijk wast. Liever helemaal niet. Toen modeontwerper Tommy Hilfiger dat zei, heb ik het niet serieus genomen. Nu Chip Bergh, de CEO van Levi´s, met dezelfde boodschap komt, moet ik er toch eens over nadenken. Hij gaat er prat op dat hij zijn broek al een jaar heeft en dat ze nog altijd niet in de wasmachine is beland. Echte fans van Levi´s laten hun broek liever niet in de buurt van water en zeep komen, beweert hij. Hardnekkige vlekken verwijderen ze met een droge tandenborstel en verse vlekjes deppen ze met een spons. Als ze vies begint te ruiken, leggen ze hun broek in een plastieken zak in de diepvriezer. 24 uur en alle bacteriën zijn kapot. Èkes. In welk vak komt ze dan? In het vleesvak? Of in het groentevak? In het onderste misschien, naast die doos met speculaasijs? En wat als je zo´n grote diepvrieskist hebt? Dan is het maar te hopen dat er geen prei in ligt. Een jeans die naar prei ruikt… Als lichamelijke aantrekkingskracht geen rol meer speelt, is het misschien geen slecht idee. Het zal wel een reden hebben dat er in kloostertuinen zo veel prei wordt gekweekt.

Op mijn eerste jeans heb ik lang moeten wachten. Ieder meisje, ja echt, of toch in mijn gedachten, ieder meisje uit mijn klas op de middelbare school had een jeans voordat ik er een kreeg. Mijn ouders vonden broeken niet passen voor hun dochters. Zeker niet met brede pijpen. Zij waren voor rokjes. Gesoebat dat ik heb! Uiteindelijk is ze er gekomen, op mijn veertiende. Ze had brede pijpen, maar schuin over mijn buik zaten twéé ritssluitingen en dan die scherpe vouwen…