Ranja drinken met een rietje

Herinneringen zijn niet altijd even betrouwbaar, heb ik ondervonden. Sommige dingen uit onze jeugd bijvoorbeeld herinneren mijn zussen zich heel anders dan ik. Maar één ding weet ik zeker. All Kinds of Everything, mijn eerste eigen single, heb ik op mijn negende verjaardag gekregen. Ik heb het zojuist opgezocht. In dat jaar won Dana namelijk het Eurovisiesongfestival en omdat ik zo onder de indruk was van haar liedje heb ik haar plaatje toen voor mijn verjaardag gevraagd. (Voor de jongere generatie: vroeger zetten wij de radio aan of draaiden grammofoonplaten als we naar muziek wilden luisteren. En nee, wij vonden dat niet erg, dat een single maar een paar minuten duurde en een langspeelplaat een klein half uur. Jullie kunnen je dat genot niet voorstellen: die plaat afstoffen, voorzichtig op de platendraaier leggen en daarna de naald in de groef laten vallen. En dat steeds opnieuw, opnieuw en opnieuw.)

Enfin, als negenjarige keek ik voor het eerst naar het Eurovisiesongfestival. Samen met mijn buurmeisje, bij haar thuis. Ik was meteen idolaat van Dana, zij van Julio Iglesias. Dana had zo´n goddelijke stem dat ik voor even vergat dat ik meisjes over het algemeen maar flauwe wezens vond. Toen ik haar zag en hoorde, wilde ik ook zo worden. Iemand met lange, donkere haren en een lief gezichtje. Iemand die over bloemetjes en bijtjes zong, over de zomer en de winter en de dagen van de week. Niet dat ik dat begreep, maar Lizzie sprak Engels met haar ouders en vertaalde het voor mij. Oh, wat heb ik toen genoten. Daar zo zitten met mijn vriendinnetje, laat opblijven om naar een liedjeswedstrijd te kijken met een echt orkest en mooie kleren en al, ik vond het geweldig. Punten geven aan de deelnemers, ranja drinken met een rietje, tussendoor een Engels dropje snoepen, het stond me reuze aan.

Toen ik veertien was verhuisde Lizzie. Ik heb haar nooit meer gezien. Heel lang heb ik ook niet meer aan haar gedacht. Tot ik toevallig All Kinds of Everything weer eens hoorde en me afvroeg hoe het met haar gaat. Zou ze dezelfde herinneringen hebben als ik?

Klik hier om All Kinds of Everything te bekijken en te beluisteren

Hello!

Adele. Dat is nu eens een vrouw naar mijn hart. Drie jaar geleden heeft ze de titelsong van Skyfall, een James Bond film, geschreven en gezongen. Maar op de filmpremière was ze toen de grote afwezige. Ze kwam niet omdat ze liever bij haar pasgeboren zoontje bleef. Simple as that, liet ze weten. Prachtig vond ik dat. Achteraf vond ik het wel jammer voor haar dat ze Charles en Camilla niet had kunnen ontmoeten. Camilla was in blauw fluweel. De foto stond op het internet. Ik vermoed dat ze rap, rap naar binnen was gelopen na een wandeling met de honden en dat haar avondjurk nog niet klaar lag. Geen tijd meer en dan maar het dekkleed van haar beste paard over het hoofd getrokken. Koninklijke kleur, dat blauw, dat wel, en voor de opera had het misschien nog gekund. Maar voor een filmpremière, ik weet niet.

Adele dus. Ze blijft maar voor verrassingen zorgen. Drie jaar lang is het stil geweest. En ineens, zonder boe of bah, stond vorige week haar nieuwe single online. Ondertussen is haar videoclip al meer dan 86 miljoen keren aangeklikt.

Ik hoorde het liedje voor het eerst vorige zaterdag in de auto. We waren al een paar uur aan het rijden; mijn man zat achter het stuur en ik hing in de stoel ernaast. Hello, it´s me klonk het weemoedig ergens in de verte. Ik was half in slaap gesukkeld en schoot meteen recht. Want hoor je idool maar eens zingen: hallo, hier ben ik. Na drie jaar stilte. En het ging nog verder: ik vroeg me af of je me na al die jaren nog zou willen ontmoeten? Natuurlijk, wou ik roepen, Adele, hoe meer van jou, hoe liever. Maar in de auto staat dat toch wat raar. Bovendien viel me opeens iets te binnen, Lionel Richie, die heeft ook een liedje dat begint met Hello. Ik raakte in de war. Want was het nou Adele wel? Of toch Lionel Richie? Of had ze hem gecoverd? God, nee toch? Tot ze uithaalde voor het refrein. Toen was er geen twijfel meer mogelijk. Adele is terug.

Als je de videoclip nog niet gezien hebt, klik dan hier.

Zó schoon

will-tura

Beste Will,

Hopelijk neem je me niet kwalijk dat ik je met je artiestennaam aanspreek. Natuurlijk weet ik dat je echte naam Arthur Blanckaert is, maar omdat ik je al mijn hele leven als Will Tura ken, ben ik mijn brief zo begonnen.

Graag wil ik je vertellen dat ik diep onder de indruk ben van de manier waarop je 58 jaar lang stand hebt gehouden in het Vlaamse liedjeslandschap. 58 jaar, dat is langer dan ik al leef. Ik vraag me af hoeveel Bloed, zweet en tranen dat moet hebben gekost.

Weet je, en dit blijft Tussen jou en mij: ik heb een zwak voor mannen met een passie. Altijd al gehad. Vooral voor mannen die van hun passie hun beroep hebben gemaakt. En jij bent zo´n man. Jammer genoeg heb ik je maar ooit één keer in het echt gezien, jaren geleden, in de kerk van Lommel. De “voorlopig laatste” show ter gelegenheid van je 75ste verjaardag heb ik zondagavond op televisie  gevolgd. Ik heb er erg van genoten, hier op mijn sofa. Ik heb zelfs luidkeels mee gezongen. Dat je begonnen bent met Vlaanderen mijn land en geëindigd bent met Omdat ik Vlaming ben, vond ik geweldig. Ik woon dan wel in het Duitstalige gebied maar houd nog altijd veel van Vlaanderen en mijn Vlaamse moedertaal. Toen je Ik mis je zo inzette – die intro… het had een lied van Elvis Presley kunnen zijn. Ik denk dat je internationaal ook veel succes had kunnen hebben.

Met je allerlaatste liedje, Ik ben een zanger, heb je in stijl afgesloten. Je zingt daar dat muziek de zin is van je leven. Dat heel je hart in je lied ligt. Een roeping noemt je het. Je bent een man die in zichzelf geloofde en met dit lied bedank je de mensen die je in je keuze met liefde hebben gesteund. Ik vind dat zó schoon. Het geeft me hoop. En Hoop doet leven.

Hierbij wil ik je dan ook uitdrukkelijk bedanken voor alles wat je me gegeven hebt. Doe de groeten aan Jenny en hopelijk tot binnenkort.

Met hartelijke groet,