Blauw en goud

De Dom is vandaag van elf tot zes voor het publiek geopend en in een nostalgische bui glip ik door de kleine ingang rechts van de bronzen Wolfsdeur naar binnen.
Jarenlang stond er altijd wel een gedeelte van de Akense Dom in de stellingen maar nu kan je overal vrij bewegen. In het midden van het octogoon hangt de grote Barbarossaluchter nog steeds spectaculair zo´n dertig meter naar beneden en vooraan, hoog tegen één van de acht blauw geaderde, marmeren zuilen, blikt Maria als vanouds welwillend naar beneden. Ik hoor Duits, Frans en Spaans en bij het preekgestoelte staat een Nederlandstalige gids heftig te gesticuleren. Ik sta even stil en luister, loop dan vóór het altaar door en ga zitten. Links in de kerk, op een lage kerkstoel aan het begin van de rij. Net als vroeger.
Blauwe en gouden mozaïeken stralen me tegemoet. Een dikke, vierkante zuil belemmert het zicht op het altaar maar van hieruit kan je goed volgen wat er op het oksaal gebeurt. Automatisch glijdt mijn blik ernaartoe. Daarboven zongen mijn zonen ter ere van God zowat de ziel uit hun lijf. Of nee, ter ere van Herr Roth, de opa-achtige en dikbuikige dirigent van het Aachener Domchor. Hoe die man door de kinderen werd aanbeden! Vooral omwille van zijn Chesna, waarin ze een kwartier mochten meevliegen zo gauw ze bewezen hadden het Credo van buiten te kennen. Hun moeders ook. Ik heb er een groot respect voor vliegtuigen aan over gehouden.
Ach, het Domchor. Zonder het koor had ik me nooit kunnen verzoenen met het wonen in Aken. Wat een geluk dat Frau Heck, de kleuterjuf, ons attent maakte op de muzikaliteit van onze tweede zoon en het bestaan van de Domsingschule, een lagere school, waar jongens – nu ook meisjes – door dagelijks muziekonderricht worden voorbereid op opname in het Aachener Domchor. Onze zoon daar aanmelden, en later ook zijn jongste broer, maakte dat we ons meer thuis begonnen te voelen in de stad waar we twee jaar tevoren naartoe waren verhuisd. Tot dan reden wij ieder vrij moment terug naar Noord-Limburg, naar waar mijn man en ik zijn opgegroeid, waar onze kinderen werden geboren en waar het grootste deel van onze familie en vrienden wonen. Toen onze zonen eenmaal in het koor waren opgenomen lukte dat niet meer zo vaak. Ze moesten repeteren, de hoogmis zingen, en op kerkelijke hoogdagen de vespers. Ze zongen de Mattheuspassie en de Johannespassie, de Stabat Mater en kerstconcerten. En overal ging een van ons mee naartoe. Pas toen kregen wij vrienden in Aken en voelde ik me hier niet zo meer zo verloren.
Ik kijk achterom. Daar, vanuit de Nicolaaskapel, kwamen ze per twee de kerk binnen, de mannen in een zwarte talaar met wit rochet en de knapen in een rode. Ik zie mijn zonen nog lopen en voel weer de trots op hun muzikaal talent, op hun aanpassings- en uithoudingsvermogen. Ik herinner me hoe mijn hart zwol bij het horen van de sacrale muziek en hoe dankbaar ik was te mogen deelnemen aan de Akense geloofs- en koorgemeenschap. De betovering was zo groot dat ik heel zeker was van het bestaan van God.

Terwijl ik opsta en genietend van alle blauw en goud weer naar het voorportaal loop, valt me op dat ik hier niets ruik. Geen geur van brandende kaarsen, geen vleugje wierook, geen boenwas, niets. Ik zal nog eens moeten terugkomen. Volgende zondag misschien, naar de hoogmis. Want – hoewel ik niet meer geloof in een persoonlijke God en de Kerk als instituut veel van zijn glans heeft verloren – ik houd nog altijd van haar muziek en rituelen.

 

IMG_1252

De kreet van Zalando

Wie bestelt er nu schoenen op het internet. Boeken tot daaraan toe, maar schoenen! Laatst zaten we hier met z´n allen aan tafel en hoorde ik dat mijn zonen en hun vriendinnen dat regelmatig doen. Bij Zalando. Vandaag besteld, morgen geleverd, zeiden ze. En hoe leuk dat is, na het werk, thuis, op je gemak alles passen. Wanneer het tegenvalt, vertelden ze, stuur je alles gewoon weer terug. Zonder kosten. Goh, ik wil niet weten hoeveel schoenen er in onze contreien onderweg zijn. Ja zeg, hoe vies is dat. Wie heeft die allemaal aan gehad? Zo zal voetschimmel zich wel verspreiden. Want ik geloof nooit dat iedereen thuis propere sokjes aantrekt om schoenen te passen. Het is voor mij ook een kwestie van principes. Al die mistoestanden bij firma´s als Amazon en Zalando, daar wil ik niks mee te maken hebben.

Schoenen dus. Heel Aken en omstreken heb ik afgeschuimd, op zoek naar blauwe schoenen met een hak. Blauw is het probleem niet, wel die hak. Die mag niet te laag zijn, maar ook niet te hoog. Uiteindelijk had ik de juiste gevonden, helaas niet meer verkrijgbaar in mijn maat. Nee, ze kon ze ook niet meer bestellen, zei de verkoopster. Stiekem heb ik daarna thuis op mijn computer Zalando aangeklikt. Gewoon, om eens te kijken of ze die pumps daar wel in mijn maat hadden en die verkoopster eens goed de waarheid te kunnen vertellen.
Het was echt niet mijn bedoeling iets te bestellen. Absoluut niet, kwestie van principes. Maar keus dat ze daar hebben! En toen heb ik me verlaagd. Voor ik het goed en wel besefte had ik drie paar in mijn winkelmandje liggen. De bestelling verliep vlot en ze zouden de volgende dag leveren. Op de praktijk. Ik wist alleen nog niet of ik me wel zou kunnen inhouden als die jonge man uit het reclamefilmpje aan de balie zou verschijnen.

Het was niet nodig in hysterisch gekrijs uit te barsten. Hij was lang niet zo knap als die kerel op televisie. Hij was ook ouder. En de geur die hij meebracht had veel weg van stinkende kaas.

IMG-20140902-WA0000